Palestinians pass between fences and gates at an Israeli army checkpoint near Kibbutz Eyal as they cross from the West Bank town of Qalqilya to work in Israel early on June 14, 2009.
De bezettingsmacht telt calorieën van Palestijnse arbeiders: heb je ‘teveel’ bij je, dan mag je er niet door. Ha’aretz bericht:
The checkpoint, Sha’ar Efraim, is south of Tul Karm, and is managed for the Defense Ministry by the private security company Modi’in Ezrahi. The company stops Palestinian workers from passing through the checkpoint with the following items: Large bottles of frozen water, large bottles of soft drinks, home-cooked food, coffee, tea and the spice zaatar. The security company also dictates the quantity of items allowed: Five pitas, one container of hummus and canned tuna, one small bottle or can of beverage, one or two slices of cheese, a few spoonfuls of sugar, and 5 to 10 olives. Workers are also not allowed to carry cooking utensils and work tools.
MachsomWatch told Haaretz that Sunday, a 32-year-old construction worker from Tul Karm, who is employed in Hadera, was not allowed to carry his lunch bag through the checkpoint. The bag contained six pitas, 2 cans of cream cheese, one kilogram of sugar in a plastic bag, and a salad, also in a plastic bag.
The typical Palestinian laborer in Israel has a 12-hour workday, including travel time and checkpoint delays. Many leave home as early as 2 A.M. in order to wait in line at the checkpoint; tardiness to work often results in immediate dismissal. Workers return home around 5 P.M. The wait at the checkpoint can take one to two hours in each direction, if not longer.
The food quantities allowed by Modi’in Ezrahi do not meet the daily dietary needs of the workers, and they prefer not to buy food at the considerably more expensive Israeli stores. (lees verder)
Palestinian women hide their faces from a tear bomb lobbed by Israeli soldiers as they queue to cross the Hawara checkpoint at the entrance of the Israeli occupied northern Palestinian West Bank city of Nablus on October 22 2008.
An Israeli soldier stands guard as an elderly Palestinian Muslim woman holds up her identity card to cross the West Bank checkpoint of Kalandia, on the outskirts of Ramallah, on September 26, 2008, on her way to Jerusalem’s Al-Aqsa Mosque for the last Friday prayer of the holy month of Ramadan.
Bericht over “de enige democratie in het Midden-Oosten”, de “kleine, kwetsbare Joodse staat”.
Salem Fadel Bani Odeh
In the early morning of February 20th at 2am, Israeli Forces invaded the town of Tamoun, located in the Tubas region of the northern occupied West Bank. Around 50 soldiers in seven jeeps surrounded two houses in the town, firing sound bombs and live ammunition before breaking into the residences.
During the course of the invasion, an army attack dog mauled the face of Salem Fadel Bani Odeh, aged 100 while he lay helpless in his bed. Two men, Na’el Odeh Bani Odeh, aged 23, Muhamad Mustafa Bani Odeh, aged 25, were also arrested by Israeli Occupation Forces. The windows of a nearby parked car were all shot out by army gunfire.
Salem Fadel Bani Odeh awoke to the explosions of sound bombs and live bullets. The door to his home was smashed down by soldiers, who entered the house and ordered everyone outside. But Salem, who is partially paralyzed and bedridden, could not move. As the soldiers searched the house, an army dog leaped up onto his bed and began biting his face and chest. Though nearly ten soldiers were inside the same room, they did nothing to stop the attack, and the dog continued to knaw on Salem’s face. Finally, after more than half an hour, the soldiers stopped the dog and called for an ambulance. Salem was taken to Rafidia Hospital in Nablus, where he remains in moderate condition with parts of one ear bitten off and bites on his face, chest and right shoulder.
Is er iemand bestraft? Nee, natuurlijk niet. Internationale verontwaardiging? Nee, natuurlijk niet. Waarom niet? Nou gewoon. Vanwege de holocaust. Of zoiets?
Nof Zion - a private residential neighborhood facing historical Jerusalem. A luxurious neighborhood of approx. 400 residential units with the view of Jerusalem. 3,4 & 5 room apartments, garden apartments, penthouses. Stunning panoramic view pictures. Information, apartment plans and building images are available.
That uniquely “Jerusalem” character
Nof Zion is a harmonious residential neighborhood occupying an area of 461 acres, marked by terraces and adorned with olive trees and vines. All houses are built entirely with the local Jerusalem stone, and terraced and blend into the local scenery. The road leading to Nof Zion is a continuation of the Schroeber & Goldman Promenades.
Public Buildings - the synagogue will be the first public building erected here. A shopping center and a sports club will follow soon after. Your visiting relatives may stay at the hotel built up on the hill, as an integral part of the neighborhood.
Landscape development - a wide access road, the gardens, lighting and internal roads are all intended to provide the residents of Nof Zion with the highest quality of life that a residential environment can offer.
De New York Times promootte in 2007 vakantiehuizen in joodse nederzettingen:
Davyd Tal, the Welsh-born owner of the real estate agency Jerusalem Homes, said that about 65 percent of all foreign buyers are Americans, most of whom are in their 40s and 50s. In Jerusalem, a quarter of all homes sold in 2006 went to foreigners.
“I hate sounding like an ugly American,” said Dr. Allen Josephs, a 56-year-old New Jersey neurologist and future Eden Hills resident. “But I want my creature comforts while still being in Israel.”
American buyers also covet the sights and sounds of Jerusalem itself. “Views of the Old City and of the Dome of the Rock are a must,” Mr. Tzuberi said, “even though they can add hundreds of thousands of dollars to the cost of a home.”
Deze mevrouw moest plaats maken voor de vakantiehuizen van Amerikaanse joden. A Palestinian woman sits in front of furniture hours after her house was demolished by Israeli authorities in the east Jerusalem neighborhood of Jabel Mukaber, Wednesday, April 22, 2009. (AP Photo/Tara Todras-Whitehill)
NRC ‘Israël weeft spinnenweb rond Jeruzalem’ (2008)
Een elegant olijftakje, bouwtekeningen van grote appartementen en een wervende tekst. Een metershoog bord van de Israëlische investeringsmaatschappij Digal lokt toekomstige kopers naar Nof Zion. Drie kamers? Vier kamers? Vijf? Tuin erbij? Of toch een penthouse? Alles kan hier, in Nof Zion.
Wat de website niet vermeldt, en waar de uitkijkborden evenmin melding van maken, is dat Nof Zion (uitzicht op Sion) een nederzetting is die pal tegen, of liever ín de Palestijnse buitenwijk Jabel Mukaber van Oost-Jeruzalem ligt. Loop de heuvel af en je belandt na honderd meter middenin de armoedige Arabische wijk. Het asfalt is kapot, vuilnis ligt langs de weg. Veel huizen in het dichtbevolkte wijkje zijn illegaal gebouwd, omdat Arabische inwoners van Jeruzalem zelden een bouwvergunning krijgen. Sommige huizen staan al op de lijst voor sloop.
An Israeli right-wing protester holds a placard during a dmonstration near the Palestinian neighborhood of Jabel Mukaber in Jerusalem, Sunday, March 16, 2008 (AP Photo)
[nieuwe burgemeester van Jeruzalem Nir] Barkat is aanhanger van de status quo in de stad. “Iedereen moet hier in vrede kunnen leven, joden en moslims, religieuzen en seculieren.” Zijn doel is om de tweedeling in Jeruzalem te vervagen. Hij is dan ook fel tegenstander van de opdeling van de stad, zoals de Palestijnen graag zouden zien.
Om de toenemende woningnood te lenigen wil hij de joodse nederzettingen in Oost-Jeruzalem - dat volgens VN-resoluties bezet gebied is - flink uitbreiden. Volgens Barkat zullen de Palestijnen hier geen last van hebben. “Er wonen toch ook Arabieren tussen de joden in het Westen van de stad!” Op de vraag hoe hij hiermee de harten van de Palestijnse bevolking wil winnen, kwam geen antwoord.
“Ik wil geen conflict in Jeruzalem. In tegendeel,” aldus de nieuwe burgemeester. “Ik geloof in de dialoog. Maar we moeten uitbreiden in Oost-Jeruzalem. De kunst is om dit op een manier te doen die niet ten kost gaat van de Palestijnen.”
Ook deze mensen moesten plaats maken voor de vakantiehuizen van Amerikaanse joden. Palestinian Amer Abu Diab, 40, his wife Ezziyeh, 37, and their two children are seen next to their house demolished by Israeli bulldozers at the East Jerusalem neighborhood of Jabel Mukaber Sunday, Feb. 4, 2007 (AP Photo)
Het Parool (2007, ‘Uitzicht op Palestijns krot’, Ad Bloemendaal) noemt als bezwaar van Nof Zion niet het feit dat het een illegale nederzetting betreft, maar dat (verzwegen wordt dat) er aan de aan de andere kant een “verwaarloosd” Palestijns dorp ligt.
Het uitzicht is zoals beloofd, maar er is meer te zien. Aan de oostelijke horizon slingert zich als een grijze slang de betonnen scheidingsbarriëre door de heuvels. Dan valt je oog op een groep Arabieren op een belendend erf. Je nieuwe buren. Is dit echt een goede investering?
…
Makelaars lijken er van uit te gaan dat hun Amerikaanse klanten wat aan de naïeve kant zijn. Israëliers die zich in Oost-Jeruzalem willen vestigen zullen hun keuze immers niet snel op Nof Zion laten vallen. Ze wonen liever in grote, gevestigde nederzettingen als Pisgat Ze’ev, Ramot, Gilo of Neve Yacov. Die liggen dichter bij West-Jeruzalem en worden langzamerhand door iedereen beschouwd als gewone stadswijken. (artikel: zoek in Parool archief op Nof Zion)
Zo vonden deze kinderen hun huis terug toen ze uit school kwamen, want ze moesten plaats maken voor de vakantiehuizen van Amerikaanse joden. Brother and sister, two of ten siblings, members of the Palestinian Juma family, sit on the debris of their home after returning from school to find it flattened, after Jerusalem municipality workers escorted by the Israeli police demolished their house in the East Jerusalem neighborhood of Jabel Mukaber 11 June 2007 (Getty Images)
Drie recensies van het boek Kill Khalid - The Failed Mossad Assassination of Khalid Mishal and the Rise of Hamas, van de Australische journalist Paul McGeough.
Paul McGeough is the former executive editor of Australia’s Sydney Morning Herald and the author of three books on the Middle East. He has twice been named Australian Journalist of the Year and in 2002 was awarded the Johns Hopkins University–based SAIS Novartis Prize for excellence in international journalism. He lives in Sydney, Australia.
Times Online: How Mossad helped Hamas A botched assassination attempt by seven Israeli agents and the rise to power of Khalid Mishal
Eschewing the more familiar air-to-ground missile, car bomb or silent bullet in the night, Israel’s secret service opted for a poison that would supposedly result in death a day or so later, while leaving no clues for the autopsy. Stepping out of his car on the way to the office one morning, Mishal encountered a couple of men posing as tourists. One caught his attention by noisily pulling open a soda can; the other leapt up and squirted a deadly toxin into his ear. At this point, however, Mossad’s plan went awry. A bodyguard chased and caught the two assailants, who were handed over to the police. Mishal himself was taken to hospital in time to halt, and eventually reverse, the usually fatal after-effects. And four Mossad accomplices were run to ground in the local Israeli embassy.
Unfortunately for all concerned, except Mishal, this was the embassy in Amman. The intended victim was a Jordanian citizen, living openly in the capital with the tacit approval of the government. Worse than a crime, the assassination attempt was a blunder with calamitous consequences. It had been ordered not only in total contravention of the existing understandings between Jordan and Israel, but also days after Hussein – in a last desperate bid for a breakthrough – had sent a plan to the Israeli Prime Minister for a thirty-year truce that he hoped might conceivably win support from all Palestinian factions, including Hamas.
As Khalid lay in a coma, Mossad director Danny Yatom went to see King Hussein in the royal palace, confirming what the AFP had hinted. “We did it, he’ll die in 24 hours,” Yatom told the shocked king. “We’ve injected him with a chemical, there’s nothing you can do about it.”
King Hussein was furious. The assassination attempt could easily destroy the country’s bilateral security treaty with Israel, and because of the AFP report, everyone knew who was behind it. “You have jeopardized everything,” a royal aid yelled at Yatom.
With neighbors already unhappy over Jordanian relations with Israel and the US, the king’s political future depended on keeping Khalid alive. At the same time, the canny king saw an opportunity, McGeough says, to humiliate the man he detested: Benjamin Netanyahu, Israel’s hawkish prime minister, by getting him in trouble with the US.
The king called the White House, asking President Clinton to step in or risk a full-blown crisis in the Middle East. His tactic appeared to work: Clinton was sufficiently annoyed with the Israeli prime minister that he refused to take his calls, opting instead to broker through intermediaries the deal for Israel to hand over the formula for the poison and the antidote. When Israel had agreed to his terms, Clinton told King Hussein personally.
Eight days later, Khalid was out of the hospital, having received the Israeli treatment with his own medical consultants, including a pharmacologist from the Mayo Clinic.
The entire operation backfired. To get its agents back, Israel was forced to release Hamas religious leader Sheikh Ahmad Yassin and other prisoners. “Hamas was having its worst year,” a top US Official says. “But then Mossad’s balls-up in Amman turned their fortunes.”
As a reporter, I covered Hamas for years, and it was always tricky gauging Mishal’s influence. His exhortations to strike at Israel certainly resonated with the radical youths in Gaza, yet at times it seemed that his perch in exile left him out of day-to-day decision-making by Hamas leaders on the ground.
But Israel has systematically killed many of those leaders, and Mishal’s prominence has grown by process of elimination. McGeough makes a strong case that, even from afar, Mishal is deeply involved in daily events in Gaza. The author was with Mishal in his Damascus compound in September 2007, when Al-Jazeera was broadcasting scenes of Hamas security forces beating Fatah protesters in Gaza. An exasperated Mishal spoke by phone to the Hamas security chief in Gaza and told him to ease up.
Far too many earnest, lumbering books on the Middle East propose recycled versions of the path to peace. McGeough doesn’t offer a solution to the conflict. But he provides a highly instructive account of how Hamas emerged as a potent force and why its faithful honor Mishal as the “martyr who did not die.”
» The Gaza Bombshell (Vanity Fair 2008)
“After failing to anticipate Hamas’s victory over Fatah in the 2006 Palestinian election, the White House cooked up yet another scandalously covert and self-defeating Middle East debacle: part Iran-contra, part Bay of Pigs. With confidential documents, corroborated by outraged former and current U.S. officials, the author reveals how President Bush, Condoleezza Rice, and Deputy National-Security Adviser Elliott Abrams backed an armed force under Fatah strongman Muhammad Dahlan, touching off a bloody civil war in Gaza and leaving Hamas stronger than ever.”
A Palestinian boy paints graffiti on a section of Israel’s separation barrier in Aida refugee camp, ahead of Pope Benedict XVI visit, in the West Bank city of Bethlehem, Sunday, May 10, 2009.
Diverse Nederlandse nieuwsmedia vinden het belangrijk om te suggereren dat de Christenen uit Bethlehem vertrekken vanwege de (angst voor) moslims.
De NOS meldt: “Veel Palestijnse christenen zijn geëmigreerd vanwege het conflict met Israël en uit angst voor moslimextremisme.” Zonder daar percentages bij te noemen, alsof beiden even groot of belangrijk zouden zijn.
De Pers (zie Ad Bloemendaal) publiceert eenzijdig de ‘mening’ van de aartsbisschop van Jeruzalem:
Anders dan zijn voorgangers is Twal niet bang toe te geven dat het tussen christenen en moslims niet altijd botert; opmerkelijk, omdat er in de Palestijnse Gebieden bijna een taboe rust op berichten over christelijk-islamitische spanningen. “We hebben serieuze problemen met de moslims en met het sterker worden van de islam in deze regio”, vertelt hij. “Christelijke families in Bethlehem lijden daar onder. Dat is mede het gevolg van de verzwakking van het centrale gezag in Palestina.”
Taboe, opmerkelijk? Bron? We lezen hier dus de ongefundeerde mening van het individu Ad Bloemendaal onder de mantel van verslaggeving. Dat is geen journalistiek maar pretenderen dat zijn mening een feit is.
Het centrale gezag in Palestina? Dan moet hij toch Israël bedoelen, aangezien die daar de dienst uitmaakt, en de ‘Palestijnse Autoriteit’ in werkelijkheid helemaal geen autoriteit heeft. Ten eerste is het daar te corrupt voor en ten tweede stemde bijna heel Gaza (daarom) op Hamas, die de democratische winnaar van de verkiezingen werd.
RKNieuws.net noemt “het wantrouwen van de moslims” als een van de redenen dat Palestijnse christenen zijn de afgelopen jaren zijn geëmigreerd. Vijf zinnen later lezen we: “Zo zou de hele wereld via de tv kunnen zien onder welke barre omstandigheden de ‘onderdrukte’ Palestijnen dag in dag uit moeten leven.” “Onderdrukte” tussen aanhalingstekens, u begrijpt het wel.
Alex Burghoorn (Volkskrant) doet het bij uitzondering netjes: “Palestijnse christenen in de bezette gebieden wijzen op de beperkingen die Israël hun oplegt om te reizen en zaken te doen; Israël daarentegen is van mening dat de christenen worden weggepest door hun ‘islamitische broeders’.” Hoewel het niet uitsluitend gaat om de “beperkingen” maar ook om het Israëlische geweld en bezetting. Maar toch een prestatie voor een pro-Israël journalist.
Het Nederlands Dagblad meldt: “Uit Israël trekken veel Palestijnse christenen weg, weg van de armoede en de Israëlische bezetting en het wantrouwen van hun moslimburen.” - ook weer zonder percentages.
En natuurlijk mogen we onze zionistische Joël Voordewind van de ChristenUnie in Trouw niet vergeten: “Veel christen arabieren vluchten naar het joodse deel van de stad. Zij krijgen doodsbedreigingen via hun voicemails.” Echt waar? Misschien is zijn informant de eigenaar van zijn hotel in de illegale joodse nederzetting in Ariel, de wapenhandelaar waar hij erg van onder de indruk is.
Maar is het wel waar of de Christenen uit Bethlehem vertrekken vanwege (de angst voor) moslims, en waarom zouden deze media, waaronder “kwalteitskranten”, dat belangrijk vinden om te publiceren? Het is niet waar (zie enquete), en waarom het belangrijk is kan twee redenen hebben: 1. de kranten schrijven Israëlische propaganda over, of 2. de kranten willen pro-Israëlische propaganda in Nederland verspreiden. Daarnaast is de bewering ook ongeloofwaardig omdat er meer christenen in de Palestijnse gebieden wonen dan in Israël, en je dus beter zou kunnen concluderen dat christenen in de Palestijnse gebieden meer welkom zijn, of zich meer welkom voelen, dan in Israël.
Een enquete onder Amerikanen wees uit:
• 58% denkt dat Bethlehem in Israël ligt
• 41% denkt dat de Muur een tijdelijke maatregel is
• 31% is voor de Muur, 31% tegen, en 37% weet niet/geen mening
• 25% vind dat de uitspraak over de Muur van het Internationale Strafhof serieus genomen moet worden (42% Dem en 8% Rep)
Een enquete onder inwoners van Bethlehem wees uit:
• 87,5% van de moslims geven aan christelijke vrienden te hebben
• 92,2% van de christenen geven aan islamitische vrienden te hebben
• 78% geeft de Israëlische agressie en bezetting op als reden voor emigratie van Christenen uit Bethlehem. • 3,1% geeft als reden voor emigratie de opkomst van het islamitisch fundamentalisme
• 91% van de inwoners in Bethlehem zien de Muur als een langlopend plan van Israël om permanent Palestijns land te confiskeren (bevestigd door het Internationale Strafhof in Den Haag).
Pope Benedict XVI delivers his address at the Aida Refugee camp in the West Bank town of Bethlehem, Wednesday, May 13, 2009.
A Zogby poll some years ago exposed a disturbing ignorance among Americans about the town of Christ’s birth. Most think it is a mixed Jewish-Muslim town in Israel, rather than a mixed Christian-Muslim town corralled behind the Israeli security wall in the Palestinian-controlled territory of the West Bank.
It may be this basic geographic ignorance that explains why the Christian world seems so indifferent to the slow death of Christian Bethlehem. If the pope does nothing else in his visit there, he must at least tell the world the truth about why Christians are leaving.
It is not because of Islamic fundamentalism. Muslims and Christians have co-existed as peaceful neighbours for most of its history. Bethlehem has gone from being 90 to 30% Christian because the town has lost most of its land to Israeli settlements – land once owned by the town’s Christian families.
Since 2004, when an international court condemned them, Israel has built 30,000 Jewish-only housing units in east Jerusalem and the West Bank. Two-thirds of the governorate of Bethlehem, which includes the adjoining hill suburbs of Beit Jala and Beit Sahour, has been declared a military zone off-limits to Palestinians. Beit Jala has lost half its land, central Bethlehem a quarter and Beit Sahour a third. Bethlehem has become a ghetto, severed from lands to the north and west by the wall, and to the south and east by Jewish settler-only roads.
The economy of Bethlehem has always been linked to Jerusalem, only 20 miles away. But the 30-foot high grey concrete wall Israel has built far into metropolitan Bethlehem has put paid to that. Bethlehemites can no longer travel to Jerusalem for work and trade. Deprived of land, they are now almost entirely dependent on the money spent by pilgrims. But the pilgrims, deterred by the wall, seldom stay in Bethlehem, opting for visits of a few hours to the Basilica of the Nativity and the Shepherds’ Fields, spending little and learning less. Fleeing unemployment of over 50%, and deprived of the basic freedoms to develop, some 3,000 Christians have emigrated these past years to the US and Chile.
The wall is a sickening sight, and it is visible from almost everywhere in Bethlehem, bristling with watchtowers, turning the place where God quietly entered the world into an open prison. The wall was memorably described by the Archbishop of Canterbury on his 2006 visit as “symbolising everything that is wrong in the human heart”. But it’s more than a symbol. It’s a border. Its justification – as with almost everything Israel does – is security. But its true purpose is revealed by the path it follows, snaking around the Israeli settlements and the security zone, ensuring that they end up on the Israeli side, and hemming Bethlehem in. The wonder is not that the Christians are leaving, but that so many, despite the odds, choose to stay.
Pope Benedict XVI arrives with the popemobile to the Aida Refugee Camp, in the West Bank town of Bethlehem, Wednesday, May 13, 2009. The nine-meter metal key, represents the keys to the houses Palestinian refugees left in 1948.
Palestinian children play between tents set up for people who had lost their homes in Israel’s latest incursion into Gaza, at the devastated area east of Jebaliya in the northern Gaza Strip, Wednesday, May 13, 2009.
Volgens de slijpsteen van de geest moet wat u op onderstaande video ziet een “rel” voorstellen.
Een interreligieuze conferentie in bezet Oost-Jeruzalem zorgde voor een andere rel, toen moslim-geestelijke Tamimi tien minuten sprak over de oorlog in de Gazastrook en de Israëlische bezetting van Palestijns gebied. Hij riep in het Arabisch op tot terugkeer van Palestijnse vluchtelingen en uitte zijn afkeer van de dood van Palestijnse kinderen tijdens het recente Israëlische offensief in de Gazastrook. Het Vaticaan verspreidde na afloop een verklaring waarin gesteld werd dat Tamimi’s woorden “een incident” vormden en vooraf niet gepland waren.
Ik zie de “rel” niet. Ik zie wat mensen eerst wat lacherig doen, en daarna een paar mensen die onrustig worden. Ik zie ook een bisschop in het publiek tussentijds enthousiast applaudiseren. En aan het einde volgt nog welgemeend applaus.
Dit is wat de geestelijke o.a. zei, die zich tot de paus richtte: “Israël heeft onze huizen verwoest, ons volk verdreven, bouwt nederzettingen, ruïneert de heilige plaatsen van de moslims en slacht onze vrouwen, kinderen en bejaarden af in Gaza”. En “Ik vraag de paus in de naam van de ene God, om deze misdaden te veroordelen en van de Israëlische regering te eisen deze agressie tegen het Palestijnse volk te stoppen.”
Rel? De man is terecht boos, en komt op voor zijn volk. En het publiek staat achter hem. Liegen doet hij ook niet. Maar dat is juist het probleem. En daarom noemen ze het een “rel”, in plaats van een ‘emotioneel pleidooi’ zoals dat wordt geschreven wanneer de toespraak door de censors van de officiele werkelijkheid wordt goedgekeurd.
Alex Burghoorn beaamt dit in de Volkskrant: “Daarna ontregelde een islamitische opperrechter een interreligieuze ontmoeting door te verklaren dat Palestijnse christenen en moslims ‘samen tegen de Israëlische bezetting strijden en er samen onder lijden’.” Inderdaad, het nauwkeurig vormgegeven plaatje van peace & shalom & all together now werd door de werkelijkheid ernstig ontregeld.
Wanneer u goed kijkt ziet u misschien Joël Voordewind van de ChristenUnie ergens in zijn gepantserde auto van “het Heilige Land” genieten.
Israeli forces carry a handcuffed peace activist following a demonstration against Israel’s separation barrier in the West Bank village of Maasarah near Bethlehem on May 8, 2009. Dozens of Palestinian and foreign activists sporting protective face masks demonstrated against the “occupation flu” from Israel they claimed is worse than swine flu.
A Palestinian demonstrator tries to protect his face from tear gas fired by Israeli forces during clashes following a demonstration against Israel’s controversial separation barrier in the West Bank village of Bilin, near Ramallah, on May 8, 2009.
A Palestinian protester overcome by tear gas fired by Israeli security forces is carried away during a protest against the construction of the controversial Israeli separation barrier in the West Bank village of Bilin near Ramallah May 8, 2009.
A Palestinian boy pushes an Israeli soldier during a protest against Israel’s separation barrier in the West Bank village of Maasarah near Bethlehem on May 8, 2009.
An Israeli settler clashes with an Israeli left wing activist during a demonstration against settlements in the West Bank town of Hebron on May 8, 2009. Tens of Israeli left wing activists and Palestinian land owners demonstrated against the settlers of Kharsina settlement in Hebron after they built wooden rooms on Palestinian land. Israeli settlements on occupied land are viewed as one of the main stumbling blocks in the Middle East peace process and Israel’s main ally Washington has on numerous occasions spoken out against the continued expansion.
Palestinian demonstrators use home-made shields to protect themselves from flying tear gas canisters fired by Israeli troops during a protest against Israel’s separation barrier in the West Bank village of Bilin near Ramallah, Friday, May 8, 2009.
Armed Jewish settlers walk in the West Bank Jewish settlement of Beit Hagai after a Palestinian who infiltrated the settlement was killed by settlers Friday, April 17, 2009.
Palestinians take part in a protest in the West Bank city of Nablus April 16, 2009, calling for the release of Palestinian prisoners from Israeli jails. On Friday, Palestinians mark the Palestinian Prisoners Day.
The brothers (2nd L and C) of Hammam Naseredin mourn near his body during his funeral in the West Bank city of Hebron May 7, 2009. Israeli troops killed an unarmed Palestinian, Naseredin, at the entrance to a contested biblical shrine in the occupied West Bank on Wednesday, a military spokesman said. The Palestinian drew the attention of paramilitary policemen guarding the Cave of the Patriarchs in Hebron by trying to avoid a security checkpoint at the entrance, he said.
A female Palestinian protester takes cover as Israeli security forces (not seen) fire tear gas and rubber coated bullets during a violent protest against the construction of the controversial Israeli separation barrier in the West Bank village of Bilin near Ramallah May 1, 2009.
Palestinian men sit on the ground after being arrest by Israeli border police and policemen during a rally against Israel’s separation barrier in the West Bank village of Maasarah near Bethlehem, Friday, May 1, 2009.
sraeli troops guard a Jewish settler at a recently constructed outpost during a protest by Palestinian and Israeli peace activists who said the building was illegal, in the West Bank city of Hebron, April 25, 2009.
Israeli soldiers stand guard while a bulldozer clears the ground to expand the Israeli settlement of Carmel (top), south of Hebron, in the occupied West Bank on April 26, 2009.
Palestinian and foreign peace activists try to take cover as Israeli troops fire tear gas at them during a protest against Israel’s controversial separation barrier in the West Bank village of Bilin, near Ramallah, on April 24, 2009.
A Palestinian youth mourns over the body of Bassam Ibrahim, a fellow protester shot dead by Israeli forces on April 17, 2009, at a hospital in the West Bank city of Ramallah. Ibrahim, aged about 30, was shot dead by Israeli forces during a demonstration in the occupied West Bank against Israel’s separation barrier, a military spokeswoman said. The pro-Palestinian International Solidarity Movement said the man was hit by a high-velocity teargas projectile and was the 18th person to be killed during a demonstration against the controversial barrier.
Palestinians carry an injured man during a clash with Jewish settlers after the settlers rampaged through the West Bank village of Safa near Hebron April 8, 2009. Dozens of Israelis from a Jewish settlement where a Palestinian killed a youth last week rampaged on Wednesday through the West Bank Arab village, smashing car windows and damaging homes, residents and medics said.
An injured Palestinian man is taken away in a car after he was shot by Israeli soldiers during a protest in the village of Safa near the West Bank Jewish settlement of Bat Ayin, Wednesday, April 8, 2009.
A Palestinian woman carries a national flag behind barbed at the spot where Israel is building its controversial separation barrier in the West Bank village of Bilin, near Ramallah, during a protest against the wall on April 24, 2009.
Joël Voordewind van de ChristenUnie maakt een rondreis door Israël en bericht daarover middels een dagboek in Trouw. In deel 4 schrijft hij:
Vandaag bezochten we de westelijke Jordaanoever. We overnachtten in een hotel waar eerder twee keer een zelfmoordaanslag is gepleegd. De eerste keer blies een jonge Arabier zich op bij de receptie en raakte de vrouw van de eigenaar gewond. De tweede keer ontdekte de eigenaar de jonge man op tijd omdat hij gebrekkig arabisch sprak en zich verdacht gedroeg.
Het is niet moeilijk om uit te zoeken om welk hotel het hier gaat: het Eshel Hashomron Hotel in Ariel. En Ariel is de op een na grootste joodse nederzetting in bezet gebied (Voordewind: “gemengd gebied”).
Voordewind’s hotel verkoopt pistolen, munitie en heeft een schietbaan
Het Eshel Hashomron Hotel heeft ook een wapen- en munitiewinkel, en een schietbaan waar je op cursus kunt van de Israëlische politie. Ik neem aan dat je leert om op Palestijnen te schieten, aangezien de op de website aangeboden Jericho, Glock en Smith & Wesson niet gemaakt zijn voor de jacht. We lezen: “Acquiring a personal weapon through the Hotel is most advantageous due to the especially low prices. … In 2002 we made the decision to manage the range and the weapons store by ourselves,as we found this to be the most satisfactory for our customers.” (bron)
16.10.07, the army takes over a house in the village of Merida near the settlement Ariel, using tear gas and rubber bullets.
Schending internationaal recht en Annapolis, en Apartheid
Volgens het internationale recht is Ariel een illegale nederzetting, gebouwd in bezet gebied, en dat is een overtreding van de Vierde Conventie van Geneve. De nederzetting is ook omstreden omdat de Israëlische apartheidsmuur om Ariel heen zich diep in bezet gebied bevindt, ten oosten van de Groene Lijn. Rondom Ariel vormen zich steeds nieuwe kleine nederzettingen die de nederzetting uitbreiden. Dat vormt ook weer een schending van de Annapolis akkoorden, waarmee Olmert zonder voorbehoud beloofde de nederzettingen niet uit te breiden, met als doel om tot een vredesovereenkomst met de Palestijnen te komen.
Tussen Tel Aviv en Ariel ligt een snelweg die alleen door Israëliërs gebruikt mag worden. De reisduur is 20 minuten. Voor Palestijnen duurt de reis via binnenwegen urenlang en is door de checkpoints van het bezettingsleger vrijwel onmogelijk om te maken. In 2008 werd Ariel uitgebreid met een door de regering goedkeurde industriële zone. Na Annapolis verdubbelde het totaal aantal kolonisten, in Ariel met meer dan de helft, maar de fans van het ‘Heilige Land’ als Joël Voordewind geloven nog steeds dat Israël vrede wil in plaats van nog meer Lebensraum, en de judaïsering van ‘Samaria’ (zionistische naam voor de Westoever), waarvan Ariel volgens de Israëlische regering de “hoofdstad” is.
De Peace Now vredesbeweging in Ariel heeft de gebruikelijke symbolen van het hotel beplakt met symbolen die aangeven wat er werkelijk in de nederzetting gebeurt. (2005)
Joodse bomaanslag op pastor in Ariel
De ultra-orthodoxe joodse gemeenschap in Ariel is zo extreem dat het niet terugdeinst voor terreur.
When Ortiz’s 15 year-old son Ami plucked off a chocolate, it detonated a bomb powerful enough to blow out all the apartment’s windows apartment and to be heard a mile away. The bomb was packed with nails, screws and needles. Doctors found over 100 pieces of metal embedded in the boy’s body by the blast, which sheared off the skin and muscle on his legs and chest. The teenager survived, but still faces six more operations of skin grafts and the removal of shrapnel from his eyes. Whoever did it, says Ortiz, knew “that we adults wouldn’t open up the Purim package — it would be the kids.” (bron: Time)
Joël Voordewind had kunnen kiezen uit honderden, zo niet duizenden hotels binnen de Groene Lijn. Maar nee, hij koos bewust voor een hotel in een illegale nederzetting. De vraag is nu: wie betaalt zijn reis? Wordt de economie in Ariel gestimuleerd door de overheid - dus u en ik?
Dat blijkt uit het EO reisprogramma van hun ‘Isreality’ Jongerenreis. De schrijvers van het programma melden niet dat Ariel in door Israël bezet gebied ligt, maar weer in “Samaria, het hartland van Israel”. Is de Westelijke Jordaanoever het hartland van Israël? Isreality is de jongerentak van het zionistische Christenen Voor Israel.
Altijd al iets willen betekenen voor het Joodse volk? dan is dit je kans. Van 12 tot 23 juni organiseert Isreality een werkreis voor jongeren. We gaan helpen een bijbelse tuin op te knappen bij een Joods hotel in Ariel. … Dit hotel is het enige Joodse hotel in Samaria, het noordelijke deel van de Westelijke Jordaanoever. In verhouding komen er maar weinig gasten. Onze hulp kunnen ze dus goed gebruiken!
Hulp aan de Israëlische bezetting? Voor 1395 euro mag je mee. Het hotel zal er blij mee zijn, de Nederlandse gasten die betalen voor hun verblijf, en verrichten daarnaast ook nog eens gratis arbeid: de reizigers moeten bomen planten op het hotelterrein.
Joël Voordewind van de ChristenUnie reist door Israël en houdt in Trouw daarover een dagboek bij. Deel 2 heet 5 mei, geen bevrijdingsdag.
Na een dag eerder Ashkelon te hebben aangedaan, was het vandaag tijd voor het volgende bedevaartsoord: Sderot. Elke politicus die Sderot aandoet wordt opgevangen en volgepompt met Israëlische propaganda, door een ‘gids’ (die van Voordewind noemde zich blijkbaar “vertegenwoordiger”) in de eigen taal. Daarnaast zijn bewoners gemobiliseerd om met politici en journalisten ’spontaan’ een praatje te maken, en hen een keer ‘de waarheid’ te vertellen. Met een beetje mazzel mag je bij een geselecteerde slachtofferfamilie thuis op bezoek komen om het plaatje rond te krijgen.
“Voor hen geen bevrijdingsdag vandaag, zo ook niet voor de palestijnse burgerbevolking in de Gaza die te lijden heeft onder het regime van de Hamas.”
Ik mis hier nog iets bij. Namelijk dat Israël de Gazanen probeert te helpen door ze van Hamas te bevrijden! De slachtoffers die daarbij vallen is dan wel een minor setback…
“Sinds 2001 zijn er 8.400 raketten afgevuurd vanuit de Gaza op Israel. Soms 50 op een dag in Sederot.”
Ah, daar zijn de getallen. Ik dacht al, waar blijven ze. Eens kijken, sinds 2000 zijn er wel 13 doden gevallen, waarvan 10 in 2007. Dat is natuurlijk heel triest. Maar ik denk ook: hoeveel doden zijn er niet gevallen bij Israël’s korstondige uitstapje in Gaza, onlangs? Het zal Voordewind niet interesseren, want Palestijnen, het woord dat hij consequent zonder hoofdletter schrijft, zullen ongetwijfeld mindere mensen zijn. Daar telt een dode meer of minder heus niet.
“Na de ontruiming van de Gaza in 2005, was het drie maanden stil, maar daarna begon het weer en na de overname van de Hamas verhevigde de aanvallen.”
Een volkomen contextloos plaatje waar ik er dagelijks wel 100 van kan produceren. Voordewind kent blijkbaar het basisprincipe van oorzaak en gevolg niet, een kenmerk dat je met name goed kunt herkennen bij psychopatische persoonlijkheden.
Vroeger heette Sderod Njad. Op 13 mei 1948 werd het bezet door de zionistische terreurorganisatie Haganah (Palmach brigades). De ± 620 inwoners werden verdreven (aldus de historicus Benny Morris), en het dorp werd compleet met de grond gelijk gemaakt. Dat was nog voor het uitroepen van de staat Israël. Een vaak toegepaste tactiek die ervoor moest zorgen dat de verdreven Palestijnen niet meer terug zouden komen. Net als Ashkelon (hoewel daar nog wat Palestijnen ‘mochten’ wonen in een ghetto met een hek er omheen) werd het dorp en de omgeving etnisch gezuiverd om plaats te maken voor joden. Dat werd “judaïsering” genoemd, een proces dat nog steeds doorgaat in het bezette Oost-Jeruzalem en op de Westoever.
Om kort te gaan, Sderot werd 22,219 dagen geleden etnisch gezuiverd. Maar die getallen kent Voordewind niet.
Joël Voordewind van de ChristenUnie reist door Israël en houdt in Trouw daarover een dagboek bij. Deel 2 heet 
Vroeger heette Sderod Njad. Op 13 mei 1948 werd het bezet door de zionistische terreurorganisatie Haganah (Palmach brigades). De ± 620 inwoners werden verdreven (aldus de historicus Benny Morris), en het dorp werd compleet met de grond gelijk gemaakt. Dat was nog voor het uitroepen van de staat Israël. Een vaak toegepaste tactiek die ervoor moest zorgen dat de verdreven Palestijnen niet meer terug zouden komen. Net als Ashkelon (hoewel daar nog wat Palestijnen ‘mochten’ wonen in een ghetto met een hek er omheen) werd het dorp en de omgeving etnisch gezuiverd om plaats te maken voor joden. Dat werd “judaïsering” genoemd, een proces dat nog steeds doorgaat in het bezette Oost-Jeruzalem en op de Westoever.
