Een van de ‘journalisten’ van de Nederlandse pro-Israël lobby is Ad Bloemendaal, die voor o.a. het Parool ijverig de propaganda van de Israëlische regering en het Israëlische leger, en de modern-zionistische idee van ‘de joodse natie’ vanuit zonnig Tel Aviv ongehinderd op het bord van de Nederlandse krantlezer schept.

Natuurlijk was Bloemendaal er als de kippen bij om Nederland uit te leggen dat Vilnai de Palestijnen helemaal niet met shoah, holocaust of genocide heeft bedreigd. BN DeStem ging verder, en besteedde een anonomie schrijver nog meer aandacht aan het demoniseren van Gretta Duisenberg die, als vele Nederlanders, terecht verontwaardigd was over de gewraakte uitspraak die Vilnai nog steeds niet teruggenomen heeft. Elders schreef Bloemendaal vorige week nog over Matan Vilnai: “een als bedachtzaam bekendstaande Israëlische onderminister”. Maar bij wie, behalve bij Bloemendaal, Vilnai zo bekend staat weten we niet. Dat Vilnai ontwerper en voorvechter is van de collectieve straf op de belegerde Gazanen door het afsluiten van electriciteit, water en medicijnen getuigt geenzins van bedachtzaamheid, maar van een beleid dat mensenrechtenschendingen (volgens de Vierde Geneefse Conventie) legitimeert. En vorige week nog stelde hij voor dat delen van Gaza moeten worden ingericht als “combat zone“, en dat de daar toevallig wonende burgers maar (weer) naar elders moeten ‘evacueren’.

Een bitter-ironische noot die ik hier moet toevoegen is dat de oorspronkelijke betekenis van het woord ‘holocaust‘ een brandoffer op een altaar betreft. Echter bestaat er niemand ter wereld die daaraan denkt bij het lezen van die uitdrukking.

In BN DeStem wordt door de anonieme schrijver Duisenberg met Geert Wilders vergeleken, en dat vormt temeer een bewijs dat het deze vermeende journalist ernstig mankeert aan realiteitszin, aangezien Geert Wilders de meest pro-Israëlische (lobby) figuur is die er momenteel in de Nederlandse politiek actief is. Op zijn website kunnen we de uitgebreide lofzang op zowel het land als zijn mensenrechtenschendingen lezen, zoals administratieve detentie. Mensenrechtenschendingen die hij ook in Nederland graag ingevoerd ziet. Maar niet alleen maakt BN DeStem die vergelijking, de anonieme schrijver suggereert ook dat Duisenberg Wilders ten onrechte beschuldigt “een vriend van Israël en een vijand van de islam” te zijn. Ten onrechte? Dat kun je niet eens een suggestie noemen, maar wel absolute waanzin. In zijn paniek over het uit de school klappen van Matan Vilnai probeert Bloemendaal in zijn artikel de aandacht te verleggen door Gretta Duisenberg aan te vallen. Het gebruik van deze methode van manipulatie is standaard volgens het Hasbara Handbook.

Het hasbara oeuvre van journalist Ad Bloemendaal is omvangrijk, en geen zee gaat hem te hoog om de Israëlische terreur aan te bevelen bij het Nederlandse publiek. Een exemplarisch voorbeeld is het goedpraten van het doodschieten van een 13-jarig Palestijns schoolmeisje. Het artikel in het Parool (16.10.2004) kopt ‘Israël: meisje terecht beschoten‘. ‘Beschoten’ is hier een eufemisme voor ‘gedood’ natuurlijk. Bloemendaal vond het in dit bericht belangrijk om de uitslag van het ‘onderzoek’ van het Israëlische leger (naar eigen handelen) als informatie te brengen, en iets als wederhoor of een eigen onderzoek naar het “incident” (in die twee weken werden 123 Palestijnen gedood - ook incidenten?) ontbreekt. We hebben dus te maken met een naar het Nederlands vertaald persbericht van het Israëlische leger, en niet met verslaggeving. Een persbericht dat 1. het meisje anonimiseert tot “een verdachte figuur” en “lijkje”, en 2. de schuld naar het slachtoffer verlegd door te beweren dat “ze een bom in haar schooltas [had] kunnen vervoeren en is daarom terecht beschoten.”

Blaming the victim, het slachtoffer de schuld geven van de ellende die een ander hem aandoet, is een pijnlijk, maar bij lieden die tegen mensenrechten zijn populair overblijfsel van haatcampagnes die bijvoorbeeld Joseph Goebbels onsterfelijk heeft gemaakt, omdat hij daarmee consensus kweekte voor de shoah. Of, volgens Bloemendaal en andere Israël-apologeten, zou ik hier kunnen spreken van ‘ramp’ of ‘catastrofe’, dat een natuurverschijnsel suggereert, een tragisch evenement waar niemand schuld aan heeft. Of daarom misschien wel ‘tsunami‘, waar Geert Wilders ons voor waarschuwde. Toevallig gebruikte Goebbels dezelfde terminologie:

“In de loop van de 19e en 20e eeuw verspreidden zij zich vanuit Oost-Europa als een onoverwinnelijke vloedgolf, en overstroomden zij de steden en naties van Europa - in feite, de hele wereld.” (Der Ewige Jude, 1940)