De voormalige Israëlische commandant Efran Efrati getuigde onlangs voor de BBC dat Palestijnse kinderen “stelselmatig slecht behandeld” worden door Israëlische soldaten.
“Je neemt de jongen, je blinddoek hem, je doet hem handboeien om, hij trilt van angst… Soms bind je ook zijn benen vast. Soms snij je dan de bloedsomloop af.”
“Wat er om hem heen gebeurt, hij begrijpt er geen woord van. Hij weet niet wat je met hem gaat doen. Hij weet alleen dat we soldaten zijn met geweren. Dat we mensen doden. Misschien denkt hij dat we hem ook gaan vermoorden.”
“Vaak plassen ze in hun broek, ze zitten daar maar en plassen in hun broek, huilend. Maar meestal zijn ze erg rustig …”
“Als de kinderen daar op de basis zitten, ik heb het niet gedaan, maar niemand ziet hem als een kind, weet je. Wanneer daar iemand geblinddoekt en geboeid zit, zal hij wel iets ergs gedaan hebben. Het is okee om hem te slaan, het is okee om op hem te spugen, het is okee om hem af en toe te schoppen. Het doet er eigenlijk niet toe.”
Efrati beschrijft een typische ‘arrestatie’:
“Hun gezichten waren beschilderd toen ze hem kwamen halen. Het was angstaanjagend. Al die soldaten voor één jongen. Ze hingen ijzeren gewichten aan zijn rug in de jeep, en sloegen hem, helemaal tot aan de gevangenis. Hij kon een week lang niet meer opstaan. “
Efrati’s getuigenis is verre van uniek. Eerder dit jaar bijvoorbeeld, verklaarde kolonel Itai Virob voor de rechter dat “agressie tegen alle dorpsbewoners de normale gang van zaken is” tijdens een missie, met inbegrip van slaan en schoppen (Virob voegde toe dat “bijna alle slachtoffers” van dergelijke tactieken “onschuldige mensen” waren). Een andere officier beschreef hoe soldaten Palestijnen “gewoon vernederen uit verveling, omdat je daar 10 uur lang moet staan zonder iets te doen, dus gaan ze ze mishandelen.”
De verhalen over het brute gedrag van de IDF van Israëlische soldaten zijn een grote ergernis voor de Israëlische regering, omdat ze niet kunnen worden afgedaan als “antisemitisch” of “anti-Israël” of “Hamas-propaganda”. Bijzonder pijnlijk was de publicatie van Breaking the Silence, een organisatie van Israëlische veteranen, van meer dan 50 getuigenissen van IDF-soldaten waaruit een wijdverbreide criminaliteit bleek, gepleegd tijdens het ‘Cast Lead’ bloedbad, die de witwaspoging van de regering belachelijk maakte.
De overheid heeft gereageerd op de publicaties van Breaking the Silence met wat Israëlische mensenrechtenorganisaties beschrijven als “een frontale aanval op de organisatie door de publicatie van ongegronde beschuldigingen die bedoeld zijn om de authenticiteit van de organisatie en het verslag van de bevindingen te ondermijnen.” Netanyahu heeft Spanje, Groot-Brittannië en Nederland verzocht om te stoppen met het subsidiëren van de organisatie, en overweegt naar vermeend een wet in te stellen die alle buitenlandse steun aan maatschappelijke organisaties verbiedt, op grond van het feit dat “het van Europeanen onaanvaardbaar is om lokale NGO’s te ondersteunen die tegen het beleid van Israël’s de democratisch gekozen regering zijn.” Dit vindt plaats in het kader van een breder offensief tegen mensenrechtenorganisaties, dat begon met een gecoördineerde aanval op Human Rights Watch in juli. Deze poging van repressie is een teken van wanhoop - de Israëlische regering verliest de strijd om de publieke opinie, en weet het ook. Zoals een Israëlische activist schrijft:
Jarenlang hebben de Joodse gemeenschappen in Noord-Amerika bijvoorbeeld het Israëlische beleid zonder vragen gesteund, zodat de gebrekkige visie op Israël’s acties dominant werd in de wereld. Tegenwoordig bestaat er onder de joden in de diaspora en in Israël een tegenstem, maar toch blijft onze legitimiteit betwijfeld en onze motieven worden vervormd door degenen wier belangrijkste doel het behoud van de bezetting is. De recente pogingen om critici de mond te snoeren zijn het bewijs van deze onhoudbare anti-democratische tendens.
During the 1960 Christmas season, Americans flocked to the theaters to see Exodus, a 3-1/2 hour epic featuring romance, handsome freedom fighters and the triumph of Jewish destiny over Arab evil—all set against a Yuletide backdrop of Biblical prophecy as heroic Jews returned to their promised land.
Many moviegoers failed to realize that Exodus was not fact but fiction adapted from a 1958 Leon Uris novel, the biggest bestseller since Gone with the Wind. Directed by Otto Preminger and starring a young Paul Newman and Eva Marie Saint, the film featured Lee J. Cobb, Rat Pack member Peter Lawford and Italian crooner Sal Mineo, a teen heartthrob who received an Oscar nomination for his portrayal of a Jewish émigré.
Then as now, Americans are easily swayed by sympathetic portrayals of an extremist enclave granted nation-state recognition by Harry Truman. A Christian-Zionist who had famously read the Bible cover-to-cover five times by age 15, Truman was a True Believer in the prophecy that the Messiah could not return until the Israelites returned to their ancestral home.
Truman White House counsel Clark Clifford routinely reminded the widely unpopular president that his 1948 campaign was woefully short of funding that the Jewish-American community—with that recognition—was eager to provide. In May 1948, General George C. Marshall, Truman’s Secretary of State, argued vigorously against recognition of this Zionist enclave as a legitimate sovereign nation. Truman heard similarly strong objections from the diplomatic corps, the fledgling Central Intelligence Agency and the Joint Chiefs of Staff whose analysis of the perils proved prophetic.
Last week, Hamas sponsored a mass wedding celebration in Gaza, perhaps in an attempt to reverse its flagging poll ratings:
‘Nearly a thousand Palestinians celebrated marriage on Thursday night in a ceremony organised by Hamas in the north of the Gaza Strip.
Hamas dignitaries including Mahmud Zahar, one of the militant group’s top leaders, were on hand to congratulate 450 grooms who took part in the carefully stage-managed event.
“We are saying to the world and to America that you cannot deny us joy and happiness,” Zahar told the men, all of whom were dressed in identical black suits and hailed from the nearby Jabalia refugee camp.’
This seemingly innocuous event has formed the basis for the latest fabrication making the “pro”-Israel rounds: that many of the people getting married were pre-pubescent children. As one Daily Kos diarist fumed,
“The sad, inherently biased-against-Israel mainstream media reported on a great “celebration” in Gaza hosted by Hamas where over four hundred happy couples were married…
What no one seems to be reporting is the sick fact that most of the brides appear to be under the age of 10.”
The Daily Kos blogger is right -Ma’an News, Xinhua, the AFP and (briefly) the AP all covered the event without once reporting that the lucky brides were under 10 years old. Reasonable people might conclude from this that the brides were not in fact under 10 years old, but instead we are asked to believe that the mainstream media are so biased in favour of Hamas (bear with me) that they would either pass up the chance to further demonise an official US/Israeli enemy by ignoring the event completely, or else cover the wedding, reporting on even minor details like the colour of the bridegrooms’ suits (black, according to the AFP), without mentioning that the brides were young children.
To say that this stretches credibility would be an understatement, and indeed the evidence for the “child brides” story turns out to be non-existent. It boils down to this AP photo:
and this video:
both of which show that young children dressed up and took some part in the celebration, and neither of which suggest that those children were the actual brides. According to the AFP, the brides “shared none of the glamour” of the event and remained “among the audience”. Another account similarly reports that the brides “were hidden from the public’s view”, presumably watching the “performances by a men’s choir and child couples dancing” from the audience. In fact the children were probably flower girls – y’know, like you’d expect.
Once again, the Islamophobic right’s selective outpouring of apparent concern for the welfare of Muslim women and children turns out to be an attempt to propagandise for their oppressors. I realise “pro”-Israel propagandists have been finding it difficult lately, especially given Hamas’s increasingly explicit acceptance of a two-state settlement, but really, they’re going to have to do a lot better than this.
Hi. I was there. The girls are relatives, nieces etc. Dressed up having fun. Brides were in ther audience. its always like this. Hamas does enough terrible things without anyone having to make up nonsense about child brides…
I was there at the Wedding ceremony. We filmed the event. These young girls are NOT the brides. The brides are among the 5,000 or so audience. Where is your proof they are child brides. It is a cultural thing among the conservative Gazans to do things this way. It is grossly unfair to portray ordinary Gazan men in this way. Hamas does enough terrible things to write about without having to resort to making things up. The girls are having fun drssing up. Its been like that for years.”
Als ‘blaming the victim‘ om te lachen zou zijn, is hier een grappig voorbeeld in de Telegraaf vandaag, een van onze kranten die, wanneer het om de misdaden en mensenrechtenschendingen van Israël gaat, het blaming the victim-spel altijd braaf meespeelt: Hamas vuurt een paar raketten af, dus Israël legt Gaza plat en doodt meer dan duizend Palestijnen. Tja, eigen schuld. De Palestijnen stemmen op de verkeerde partij, dus gaan de grenzen dicht. Ook eigen schuld. In het filmpje dat de Telegraaf op zijn website heeft gezet zie ik iets heel anders dan ‘Paard botst op auto’. Ik zie namelijk een auto die op drie losgeslagen paarden inrijdt.
President Barak Obama’s fiscal year 2010 budget request for $2.775 billion in military aid to Israel is proceeding smoothly through the Congress.
On June 17, the House Appropriations Subcommittee on State, Foreign Operations, and Related Programs held a “mark-up” session on the budget. The subcommittee came under pressure from an antiwar group that sought to suspend or condition foreign aid over Israel’s use of US weapons which left 3000 Palestinians dead during the Bush administration. The subcommittee held its session in a tiny Capitol room denying activists and members of the press access. The budget quickly passed and is now before the full House Appropriations Committee.
Israel enjoys “unusually wide latitude in spending the [military assistance] funds,” according to the Wall Street Journal.
Unlike other recipients that must go through the Pentagon, Israel deals directly with US military contractors for almost all of its purchases. This gives the US based Israel lobby, particularly the American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), an influence multiplier on Capitol Hill. Large contractors proactively segmentmilitary contracts across key congressional districts to make them harder to oppose. As contactors and local business interests fight for Israel’s favor, AIPAC can turn away from shepherding the massive aid package to dedicate considerable resources toward Iran sanctions.
Plutonium separation plant control room in Dimona, by Mordechai Vanunu
Representative Mark Steven Kirk (R-Illinois) sponsored an amendment to the foreign operations bill that would prevent the Export-Import Bank of the United States from providing loan guarantees to companies selling refined petroleum to Iran. According to the Washington Report on Middle East Affairs, Kirk is the top 2008 recipient of Israel political action committee (PAC) contributions (PDF). Kirk received $91,200 in the 2008 election cycle and more than $221,000 over his career.
Kirk’s AIPAC sponsored sanctions legislation passed the House Appropriations Committee on June 23. While tactically positioned as a rebuke to the crackdown on Iranian election protesters, the measure is only the most recent of strategic long-term AIPAC sponsored sanctions against Iran’s nuclear program.
Israel contends Iran is secretly developing nuclear weapons under the auspices of a civilian program, though no hard evidence has emerged. However, an illicit nuclear arsenal in the region has been positively identified.
The US Army (PDF), former President Jimmy Carter, and Assistant Secretary of State Rose Gottemoeller have all recently confirmed that the only country in the Middle East that has deployed nuclear weapons is Israel. The Symington and Glenn amendments to foreign aid law specifically prohibit US aid to nuclear states outside the Nuclear Nonproliferation Treaty (NPT). Iran has signed. Israel hasn’t.
Congress can’t have it both ways on taxpayer funded sanctions and rewards. If gasoline imports indirectly support Iran’s nuclear ambitions, then $2.775 billion in cash for conventional US weapons and military technology clearly allows Israel to spend other resources on the development and deployment of its illicit nuclear arsenal.
Recently released CIA files long ago forecast that such an arsenal would not only make Israel more “assertive” but also reluctant to engage in bona fide peace initiatives. Cutting the massive and indirect US subsidization of nukes and forcing Israel to sign the NPT would go further in averting a nuclear arms race and conflicts in the region than targeting Iranian consumers at the gas pump. It would also demonstrate to the American public that the president and Congress, even under the pressure of AIPAC, won’t blatantly violate US foreign aid laws by publicly pretending Iran — rather than Israel — is the region’s nuclear hegemon.
Grant F. Smith is director of the Washington, DC-based Institute for Research: Middle Eastern Policy and author of the book “Foreign Agents: The American Israel Foreign Affairs Committee from the 1963 Fulbright Hearings to the 2005 Espionage Scandal.” (bron)
Dutch Foreign Minister Maxime Jacques Marcel Verhagen has pledged to lobby the EU member states to admit Israel to its ranks. Verhagen, who met on Tuesday with President Shimon Peres, said that it was important to him that Israel become a member of the EU because Israel succeeds in maintaining democracy, stability and freedom under extremely difficult conditions. (Jerusalem Post, 23 janurai 2008)
De NATO heeft niet zozeer problemen met een nucleair Iran, maar wil Israël’s kernwapenarsenaal beschermen. In het verslag staat:
“Als Iran een kernmacht wordt, heeft dat vele consequenties. Allereerst zou het in het Midden-Oosten, toch al een van de meest explosieve regio’s ter wereld, kunnen leiden tot een domino-effect. Kritiek vanuit de Arabische wereld op Israël voor zijn vermeende nucleaire programma vormt een regelmatig terugkerend ritueel, maar de afgelopen veertig jaar heeft het al dan niet echt bestaande Israëlische kernwapenarsenaal er nog nooit toe geleid dat de Arabische landen zelf het nucleaire pad kozen. Een Iraanse bom zal hier verandering in brengen.”
Voilá. Een logisch redenerend mens zal hebben geconcludeerd dat, om het ‘domino effect’ in het Midden-Oosten de kop in te drukken, de bron van het gevaar of het ontstaan daarvan moet worden weggenomen. Dus de illegale kernwapens van Israël. De Arabische staten redeneren immers, en wie kan het ze kwalijk nemen: Israël mag, dan wij ook. Wat het gevaar van een Iraanse bom voor de NATO-landen precies inhoudt, is niet dat Iran, wanneer het kernwapens zou hebben, die ook zouden gebruiken, maar dat een Iraanse bom de ‘legitimiteit’ van Israëlisch kernwapenbezit zou ondermijnen. De NATO kan natuurlijk nooit stellen: alleen Israël mag van ons kernwapens hebben. Daarmee zouden ze hun eigen macht ondermijnen. Natuurlijk weet elke onbenul bij de NATO dat Israël kernwapens bezit, maar enkel en alleen omdat ‘de joodse staat’ dit (min of meer) niet toegeeft, en ook omdat ‘toevallig’ niemand op het idee komt om een AEIA-inspectie in Dimona af te dwingen, heet het dat Israël’s kernwapenarsenaal het evenwicht in het Midden-Oosten niet bedreigt. En wanneer dat wel het geval blijkt te zijn, moet die bedreiging niet worden weggenomen, maar volgen er sancties voor landen die met de vinger naar Israël wijzen. Ook al hebben die geen kernwapens, en ook al hebben die nog nooit een ander land aangevallen.
Schurkenstaat
Een schurkenstaat (vertaling van het Engelse rogue state) is een pejoratieve term die in Nederland gebruikt wordt om een land de beschrijven dat zich buiten internationale verdragen stelt en zich in de internationale politiek ‘onfatsoenlijk’ gedraagt. De meeste schurkenstaten zijn dictaturen.
Pro-Israël politici en media praten steeds over “het vredesproces”. Welk vredesproces? Israël wil helemaal geen vrede en trekt zich daarom ook niets aan van de internationale gemeenschap en rechtsorde. Na Oslo en Camp David is onze minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen nog steeds van mening dat ‘overleg’ betere resultaten oplevert dan sancties. De man hoort klaarblijkelijk meer thuis in een kliniek dan in de regering.
The Israeli Authorities annexed the Palestinian village of Beit Iksa by placing it on the map west of the Annexation Wall, and considered it part of Jerusalem. The decision means that the village would be isolated from the West Bank.
The decision comes in contradiction with a decision issued by the Israeli government in 2006 in which it decided not to annex the village.
Implementing the decision means that some 3000 Palestinians would be allowed to enter Israel without any permits, but would also be isolated from the West Bank.
Over de geschiedenis van de bewoners van Beit Iksa: A constant Nakba for Palestine’s Bedouin (1) Ida Audeh writing from Beit Iksa, occupied West Bank, Live from Palestine, 7 July 2008
Israeli Jews enter a house after police evicted its Palestinian residents in the East Jerusalem neighborhood of Sheikh Jarrah, 02 Aug 2009
Israeli police evicted more than 50 Palestinians from their homes in East Jerusalem Sunday and then moved Jewish settlers into the houses.
Police said they were acting on eviction orders from an Israeli court that upheld Jewish settlers’ claims to the land in the Sheikh Jarrah area.
The evicted Palestinians were from two families, and officials say some of the family members had lived in the dwellings for 50 years. Palestinian negotiator Saeb Erekat said some of the newly homeless are children.
The forcible eviction drew quick criticism from Palestinians, the United Nations and the United States.
The U.N. special coordinator for the Middle East peace process, Robert Serry, called the evictions “totally unacceptable.” U.S. and Palestinian officials separately said Israel was disregarding its obligations when it forced the Palestinians from their homes.
The international community has been pressuring Israel to stop settlement activity in East Jerusalem and the occupied West Bank.
Palestinians want East Jerusalem to be the capital of their desired future state.
About 250,000 Palestinians and 200,000 Jews live in East Jerusalem.
Israel captured East Jerusalem in the 1967 Middle East war and later annexed it in a move not recognized internationally.
De beste manier om te beoordelen wat de kwaliteit van de Volkskrant in de Israëlische kwestie precies is, is kijken naar wat diens lezers er na 40 jaar van nieuws en achtergronden precies van begrijpen? Nou, dat is in de regel niet veel. De zaak is “complex”, en het “ligt aan beide partijen”, en het gaat erom dat volkeren “weer leren in vrede samen te leven”, enz enz..
Al die Europese kennis van eeuwen over conflicten en oorlogen, zoals die vervat werden in de VN-vredesbeginselen, gaan vrijwel volledig aan de gemiddelde Volkskrantlezer voorbij, voor zover ik dat kan inschatten. Al die kennis over landrechten, zelfbeschikkingsrecht, bezettingen, zelfverdedigingsrecht, mensenrechten, oorlogsrecht enz, die we allemaal nog fijn staan te eren rond 4-5 mei, gaan voor deze gelegenheid volledig de prullenbak in, om plaats te maken voor de Nederlandse moralist, die zonder veel feitenkennis graag een belerend en zouteloos middenstandpunt inneemt, vaak vooral ter verheerlijking van zijn eigen fantastische moraal.
Het is een kwestie van: wat laat je weg? Of wat wordt onderbelicht?
Ten eerste dus die toepasselijke beoordelingsnormen en alle Europese kennis van geweld en geweldspiralen die daarin vervat werd.
Ten tweede, de grote hoeveelheden Israelisch geweld, en de vele extremistische praktijken in de Palestijnse gebieden.
Ten derde de mate waarin de Palestijnse bevolking onder de zaak lijdt.
Ten vierde alle feiten die duidelijk maken, hoe groot de Europese steun voor Israël is, en dat het juist daardoor eindeloos door kan gaan met al die enorme inbreuken op vredesbeginselen.
Ten vijfde de onvoorstelbare puinhopen, die Europese en Amerikaanse politici daar maken, in hun volstrekt nutteloze bezigheden, die als ‘vredesproces’ verkocht worden.
Vervolgens kiep je er wagonladingen nutteloze of misleidende informatie overheen, zodat alle hoofdzaken uit beeld verdwijnen.
Dan richt je je op “de actualiteit” van het geweld, of van die nutteloze besprekingen, waardoor de doorlopende actualiteit van die hoofdzaken ook weer onder de mat gaat.
Vervolgens laat je hele reeksen van extremisten en vrienden van Israël aan het woord, ook al is er geen zinnig woord over de echte problemen in te vinden.
En alle kritische brieven redigeer je zo vaak automatisch linea recta naar de prullenbak, dat het die schrijvers de lust vergaat om nog behoorlijke stukken voor de Volkskrant te schrijven.
En dan maak je het gerecht af met een mayonaise van antisemitisme, waardoor allerlei lieden die vanuit de resterende gaatjes er toch nog in slagen aandacht voor de hoofdzaken te vragen, weer netjes ondergesmeerd worden.
En klaar is het recept van de Volkskrant! En die wenst zijn lezers smakelijk leesvoer!
Nou zijn ze natuurlijk niet gek bij de Volkskrant. Het gebeurt allemaal gedoseerd, maar voldoende om de lezer het bos in te sturen.
Alex Burghoorn geeft op zich wel goede en gedetailleerde info, maar redigeert de zaken subtiel zo, dat je niet veel mee kunt. Hij laat hoofdzaken weg, slijpt de scherpe kantjes ervan af, en onderbelicht de genoemde zaken. Het heeft geen richting. En het wordt dus “bos”. En gecombineerd met Volkskrant-opinie wordt het allemaal bos.
Nou is de Volkskrant de enige niet, maar wel een sterke. Intussen weet de Nederlandse lezer na 42 niks meer, en doe Nederland dus ook niet wat het zou moeten doen, en dat is alles wat de Israëllobby nodig heeft.
Stel het was weer 40-45, en mensen waren niet bezig over de bezetting maar over het Nederlands-Duitse conflict, en de onverdraagzaamheid aan beide kanten, en de onwil om in vrede samen te leven, enz? Wat deden we ook weer met dat soort mensen na de oorlog? Moeten we dus misschien van al die verantwoordelijken bij o.a. de Volkskrant, waaronder zeker de hoofdredacteur, van hun vrouwen weer de kop gaan kaal scheren of zoiets?
Waarom belangrijk nieuws in onze kranten? 1. Omdat het Israëliers betreft, en 2. omdat het homoseksuelen betreft. Uit de berichten spreekt verontwaardiging. Dat homo’s in Israël de laatste tijd meer en meer worden gediscrimineerd, bedreigd, vernederd, mishandeld en vervolgd, door extremistische joden. Schande! Inmiddels zijn honderden politieagenten op de zaak gezet en hebben de knesset en de hoogste rabbijnen de schietpartij unaniem veroordeeld.
De moord op Palestijnse kinderen door het Israëlische bezettingsleger daarentegen, is zelden tot nooit nieuws. Waarom dat is legde de hoofdredacteur van de Volkskrant Pieter Broertjes op 14 april 2007 in het Volkskrantkatern Het Betoog uit: “Sinds mensenheugenis schrijven kranten over het diepgaande conflict tussen Joden en Arabieren - en het schiet niet echt op. Met die ingredienten maak je geen spannende kranten. Zeker niet voor jonge lezers.” Spannend is het blijkbaar wel wanneer de Israëlische extremisten hun pijlen richten op homoseksuelen.
In 2008 werden in de Gazastrook alleen al 58 Palestijnse kinderen gedood. Het Israëlische leger doodde in Gaza in de eerste vier maanden (’Operation Winter Heat’) meer kinderen dan in het gehele jaar 2007. Het Office for the Coordination of Humanitarian Affairs van de VN rapporteerde de dood van ten minst 431 kinderen in Gaza tijdens Israël’s aanval tussen 27 december 2008 en 18 januari 2009.
Media-aandacht voor gedode kinderen (If Americans Knew 2004)
Gedode kinderen in 2004.
Rapportage Associated Press 2004: 22x meer Palestijnse kinderden waren gedood dan Israëlische. AP vermeldde 113% gedode Israëlische kinderen in zijn koppen en eerste alinea, en 15% over Palestijnse kinderen.
Rapportage Amerikaanse televisiezenders ABC, CBS en NBC in 2004.
Rapportage New York Times in koppen of eerste alinea’s in 2004.
During the 1960 Christmas season, Americans flocked to the theaters to see Exodus, a 3-1/2 hour epic featuring romance, handsome freedom fighters and the triumph of Jewish destiny over Arab evil—all set against a Yuletide backdrop of Biblical prophecy as heroic Jews returned to their promised land.
De beste manier om te beoordelen wat de kwaliteit van de Volkskrant in de Israëlische kwestie precies is, is kijken naar wat diens lezers er na 40 jaar van nieuws en achtergronden precies van begrijpen? Nou, dat is in de regel niet veel. De zaak is “complex”, en het “ligt aan beide partijen”, en het gaat erom dat volkeren “weer leren in vrede samen te leven”, enz enz.. 
