Israël wil twee Duitse oorlogsbodems bestellen, maar zou die graag gratis krijgen. Dat schrijft vrijdag de krant Hannoversche Allgemeine Zeitung onder aanhaling van regeringskringen in Berlijn. Het gaat om twee korvetten, samen goed voor een kostenplaatje van honderden miljoenen euro. Waarom Tel Aviv vindt dat de Duitse staat de oorlogsbodems geheel moet financieren, wordt niet gezegd.

De joodse staat wil enkel de schepen in Duitsland bestellen. De wapensystemen waarmee de korvetten zullen worden uitgerust, komen uit de VS. Met een raketafweer op zee zijn de schepen nominaal bedoeld om Israël te beschermen “tegen een Iraanse raketaanval”. De Israëlische marine heeft al vaker op Duitse hulp mogen rekenen. Zo werden in 1999 en 2000 drie duikboten geleverd. Momenteel staan in Kiel twee verdere, nucleair aangedreven duikboten in de steigers. Die moeten in 2012 klaar zijn en kosten minstens 500 miljoen euro het stuk. Israël mag hier rekenen op een korting van 33 procent: de bondsregering draagt een derde van de kosten. (De Tijd)

De directie van het bedrijf Riwal. Geheel rechts de oprichter Dick Schalekamp sr. en naast hem zijn schoonzoon Doron Livnat en Livnat’s schoonbroers Dick en Jaap Schalekamp. Livnat verdient met zijn bedrijf geld aan wat o.a. het hoogste rechtsorgaan ter wer wereld (Internationaal Strafhof te Den Haag, het ICC) als een ‘flagrante mensenschending’ heeft gekenmerkt.

Maatschappelijk verantwoord onderdrukken
Hoogwerkers versus mensenrechten in Israël
De Groene Amsterdammer #41 07-10-2009

In de joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever is een soort juridisch niemandsland ontstaan. Dat trekt bedrijven aan. Een Nederlandse firma is nauw betrokken bij het schenden van mensenrechten.

RIWAL bouwt in de illegale nederzetting Ariel

Een van die toeleveranciers is het Nederlandse bedrijf Riwal. Materieel van deze Dordtse kranenverhuurder werd onlangs door een medewerkster van de Israëlische vrouwenvredesorganisatie The Coalition of Women for Peace in Ariel gesignaleerd. Diverse hoogwerkers van Riwal waren druk bezig om in het nieuwe industriepark van de nederzetting fabrieksgebouwen op te zetten. In 2006 kwam Riwal al in opspraak nadat bij toeval werd ontdekt dat het bedrijf via zijn Israëlische vestiging – Riwal Israel – materieel verhuurde voor de bouw van de Israëlische afscheidingsmuur. Het Internationaal Gerechtshof in Den Haag bestempelt die afscheiding als illegaal. Toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Bot noemde de betrokkenheid van Nederlandse bedrijven bij de bouw van die muur en activiteiten die in strijd zijn met de richtlijnen voor maatschappelijk verantwoord ondernemen, ongewenst. » Lees verder

In het midden Doron Livnat, bestuurslid van de zionistische lobbygroep CIDI, voor de wagens van zijn bedrijf, dat de Apartheidsmuur in Israël helpt bouwen. Volgens Naftaniël betreft dit een “privézaak” van het bestuurslid.

Riwal bouwt aan de illegale muur.

“peacebuilding projects”
Doron Livnat is tevens Nederlands bestuurslid van het Peres Center for Peace, samen met Ruud Lubbers, en is zelfs ere-lid. “The Peres Center for Peace initiates and facilitates vital Arab-Israeli peacebuilding projects across numerous fields.”

“de Zionistische zaak”
Doron Livnat is ook voorzitter van de Raad van Advies Collectieve Israel Actie (CIA). De CIA is door het CBF als goed doel geaccepteerd. http://www.cbf.nl/Goededoelen/841/Collectieve_Israel_Actie_St.html De stichting haalt per jaar een slordige 8 miljoen euro of meer op voor Keren Hayesod in Jeruzalem.

“De CIA prijst zich gelukkig met de komst van Doron Livnat die met ingang van 1 januari 2005 aantrad als voorzitter van de Raad van Advies. Doron is geboren in Israel en woont al vele jaren in Nederland. Hij is zowel in Nederland als in Israel een succesvol ondernemer. Zijn belangstelling gaat vooral uit naar educatie en sociale projecten voor de jeugd in Israel. Hij is van mening dat door zitting te nemen in de Raad van Advies hij op de best mogelijke manier dienstbaar kan zijn voor de Zionistische zaak.” (Jaarverslag Collectieve Israel Actie 2005 pdf)

Ondanks de waarschuwingen van minister Bot blijft Riwal tot op de dag Israël assisteren in het schenden van mensenrechten. De familie Schalekamp/Livnat heeft geen geweten, heeft lak aan de Nederlandse overheid en het internationaal recht.

Meer informatie:
» Doron Livnat: de CIDI-Riwal connectie
» Dossier Riwal
» Dutch company involved in construction of the Separation Wall
» Klaagmuur 2.0 made in holland - over de Riwal-familie
» ‘Rol Nederlands bedrijf bij muur Israël ongewenst’

door Trees Zbidat-Kosterman

De laatste jaren heeft mijn echtgenoot een beetje een bizarre hobby ontwikkeld, en ik ga er zo af en toe in mee, omdat het een interessante hobby is, waar ik zo af en toe erg depri van kan worden. Het heet, vernietigde dorpen spotten.

Zoals iedereen zo onderhand wel weet zijn er in 1948 meer dan 500 Palestijnse dorpen in wat nu Israël heet ontvolkt, en vele zijn daarna min of meer met de grond gelijk gemaakt. Vandaag de dag, in 2009, zijn er op het oog weinig sporen van deze dorpen meer te vinden. Ik zeg op het oog, want als je wat verder kijkt, en een beetje weet wat er achter het Israëlische landschap verborgen zit, dan zijn deze sporen heel makkelijk terug te vinden.

Gedurende 63 jaar heeft de Israëlische staat er alles aan gedaan om deze sporen uit te wissen. Zo zijn er op vele plekken waar ooit een Palestijns dorp was, bossen geplant met dennen en pijnappelbomen. Deze groeien snel en kunnen dus ook van alles snel bedekken.

Van vele plekken waar ooit een dorp was, en nu alleen nog wat ruines resten, is een toeristische attractie gemaakt waar entree betaald moet worden, uiteraard zonder te verwijzen naar het feit dat hier ooit, nog niet zo lang geleden, een Arabische gemeenschap geleefd heeft.

De mensen die hier ooit gewoond hebben leven nu als interne vluchteling in een van de Palestijns-Arabische dorpen in Israël, waar ze Arabische Israëliers genoemd worden. Of men leeft, na 63 jaar, ergens in een vluchtelingenkamp in een van de Arabische buurlanden, zoals de mensen uit de dorpen in het noorden nu in vluchtelingen kampen in Libanon en Syrië zitten, de Palestijnen uit de dorpen in het centrum van Israël in vluchtelingenkampen op de Westelijke Jordaanoever of in Jordanië, en de Palestijnse vluchtelingen uit het zuiden veelal in Gaza in vluchtelingenkampen verblijven.

Het Palestijnse vluchtelingenprobleem is het langslopende vluchtelingenprobleem met, wat zich tot op de dag van vandaag afspeelt, geen oplossing in zicht.

Over deze periode, deze zwarte bladzijde in de Palestijnse (en Israëlische) geschiedenis, wordt vandaag de dag nog veel te veel gezwegen. Zeker binnen Israël, waar het gebracht wordt alsof deze mensen, driekwart van de destijds aanwezige Palestijnse bevolking, zo’n 750.000 mensen, uit zichzelf vertrokken zijn en daarmee hun recht op terugkeer opgegeven hebben.

Maar als je goed om je heen kijk, dan zijn er nog overal sporen te vinden van wat ooit geweest is. (more…)

Menachem Begin kust de Irgun-vlag op 4 augustus 1948, toen de terroristen opgingen in het Israëlische leger.

In 1948 zonden een aantal joodse intellectuelen, waaronder Hannah Arendt en Albert Einstein, een brief in aan de New York Times, waarin zij waarschuwden voor Menachem Begin. Begin was leider van de ‘Vrijheidspartij’ (Tnuat Haherut), “a political party closely akin in its organization, methods, political philosophy and social appeal to the Nazi and Fascist parties.” En dat de partij was ontstaan uit de Irgun Zvai Leumi (Etzel), “a terrorist, right-wing, chauvinist organization in Palestine.” Begin werd door een Britse rechtbank ter dood veroordeeld. Ondanks zijn terroristische verleden kozen de Israëliers hem tot premier (1977-1983), en in 1978 ontving hij de Nobelprijs voor de Vrede. (krantenknipsel .pdf bij Harvard, afbeeldingen hier)

Het werk van Menachem Begin in Deir Yassin. Hij heeft er nooit spijt van gehad. Hij sleet zijn laatste dagen in een huis met een panoramisch uitzicht op Deir Yassin.

Aanslag op een Palestijnse bus door de Irgun, 17 doden, 29 december 1947

Het ‘Etzel Huis’, een museum ter nagedachtenis aan de Irgun, waarin de terroristen van weleer worden geëerd.

“Ter nagedachtenis van de bevrijders van Jaffa” Het museum is gehuisvest in een ingepikt arabisch huis in de wijk Manshiyya aan de rand van Jaffa, in de as gelegd door de Irgun in 1948.

Eerbetoon aan de joodse “martelaren”, waarvan sommigen zelfmoordterroristen.

Yosi Nachmiash (82) is een voormalige Irgun terrorist die de bezoekers van het museum onderhoudt met ‘boeiende’ verhalen over de ‘operaties’ waar hij bij betrokken was.

» Albert Einstein’s geschreven reactie op een verzoek voor een gelddonatie voor de Stern Gang.

» 22 juli 2006: Israel celebrates Irgun hotel bombers

Een groep Israelische Europeanen die in Zuid-Israël leven bij de grens van Gaza heeft de Europese Unie gevraagd om de rekening te betalen om hun huizen Hamas-rocketproof te maken. De groep van 14 ,12 Britten,een Italiaan en een Fransman, alle met 2 paspoorten zijn hier een rechtzaak over begonnen. De groep baseert zich op artikel 3.5 van de EU wetgeving dat stelt dat de EU zal bijdragen aan de bescherming van zijn burgers ongeacht hun verblijfplaats. Voor het geval er geen gunstige uitspraak komt voor de groep van 14, dan zal deze een petitie indienen bij de European Communities Court of Justice. Lees meer: www.upi.com

(bron: Zaplog)

Alles overal kapotschieten, daarna bouwmaterialen blokkeren, en vervolgens geld eisen van de EU ter bescherming van eigen burgers. Er is iets heel erg mis met die gedachte.

Jood blaast op de ramshoorn (sjofar) tijdens de aanval op Gaza (2008/09).

Steunbetuiging voor de aanval op Gaza, Den Haag 9 januari 2009

Ook sommige volksvertegenwoordigers kwamen tijdens dezelfde demonstratie naar buiten om opelijk steun te betuigen aan Israël’s aanval op Gaza. Bron: Christenen voor Israël.

Uit de fotogallery van ‘Vrienden van Israël’ (’René Henoch’) op Hyves.

Rabbis with guns

BBC Newsnight (7 september 2009) over de veranderingen binnen het Israëlische leger.

In previous wars rabbis had to stay far from the front, he says. In Gaza, they were ordered to accompany the fighters.

“Our job was to boost the fighting spirit of the soldiers. The eternal Jewish spirit from Bible times to the coming of the Messiah.”

Before his unit went into Gaza, Rabbi Kaufman said their commander told him to blow the ram’s horn: “Like (biblical) Joshua when he conquered the land of Israel. It makes the war holier.”

Rabbis handed out hundreds of religious pamphlets during the Gaza war.
When this came to light, it caused huge controversy in Israel. Some leaflets called Israeli soldiers the “sons of light” and Palestinians the “sons of darkness”.

Others compared the Palestinians to the Philistines, the bitter biblical enemy of the Jewish people.

Israel’s military has distanced itself from the publications, but they carried the army’s official stamp.

» Vervolg BBC Newsnight artikel
» Newsnight video deel 1
» Newsnight video deel 2

During the 1960 Christmas season, Americans flocked to the theaters to see Exodus, a 3-1/2 hour epic featuring romance, handsome freedom fighters and the triumph of Jewish destiny over Arab evil—all set against a Yuletide backdrop of Biblical prophecy as heroic Jews returned to their promised land.

Many moviegoers failed to realize that Exodus was not fact but fiction adapted from a 1958 Leon Uris novel, the biggest bestseller since Gone with the Wind. Directed by Otto Preminger and starring a young Paul Newman and Eva Marie Saint, the film featured Lee J. Cobb, Rat Pack member Peter Lawford and Italian crooner Sal Mineo, a teen heartthrob who received an Oscar nomination for his portrayal of a Jewish émigré.

Then as now, Americans are easily swayed by sympathetic portrayals of an extremist enclave granted nation-state recognition by Harry Truman. A Christian-Zionist who had famously read the Bible cover-to-cover five times by age 15, Truman was a True Believer in the prophecy that the Messiah could not return until the Israelites returned to their ancestral home.

Truman White House counsel Clark Clifford routinely reminded the widely unpopular president that his 1948 campaign was woefully short of funding that the Jewish-American community—with that recognition—was eager to provide. In May 1948, General George C. Marshall, Truman’s Secretary of State, argued vigorously against recognition of this Zionist enclave as a legitimate sovereign nation. Truman heard similarly strong objections from the diplomatic corps, the fledgling Central Intelligence Agency and the Joint Chiefs of Staff whose analysis of the perils proved prophetic.

Lees verder

By Grant F. Smith - June 29, 2009

President Barak Obama’s fiscal year 2010 budget request for $2.775 billion in military aid to Israel is proceeding smoothly through the Congress.

On June 17, the House Appropriations Subcommittee on State, Foreign Operations, and Related Programs held a “mark-up” session on the budget. The subcommittee came under pressure from an antiwar group that sought to suspend or condition foreign aid over Israel’s use of US weapons which left 3000 Palestinians dead during the Bush administration. The subcommittee held its session in a tiny Capitol room denying activists and members of the press access. The budget quickly passed and is now before the full House Appropriations Committee.

Israel enjoys “unusually wide latitude in spending the [military assistance] funds,” according to the Wall Street Journal.

Unlike other recipients that must go through the Pentagon, Israel deals directly with US military contractors for almost all of its purchases. This gives the US based Israel lobby, particularly the American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), an influence multiplier on Capitol Hill. Large contractors proactively segmentmilitary contracts across key congressional districts to make them harder to oppose. As contactors and local business interests fight for Israel’s favor, AIPAC can turn away from shepherding the massive aid package to dedicate considerable resources toward Iran sanctions.

Plutonium separation plant control room in Dimona, by Mordechai Vanunu

Representative Mark Steven Kirk (R-Illinois) sponsored an amendment to the foreign operations bill that would prevent the Export-Import Bank of the United States from providing loan guarantees to companies selling refined petroleum to Iran. According to the Washington Report on Middle East Affairs, Kirk is the top 2008 recipient of Israel political action committee (PAC) contributions (PDF). Kirk received $91,200 in the 2008 election cycle and more than $221,000 over his career.

Kirk’s AIPAC sponsored sanctions legislation passed the House Appropriations Committee on June 23. While tactically positioned as a rebuke to the crackdown on Iranian election protesters, the measure is only the most recent of strategic long-term AIPAC sponsored sanctions against Iran’s nuclear program.

Israel contends Iran is secretly developing nuclear weapons under the auspices of a civilian program, though no hard evidence has emerged. However, an illicit nuclear arsenal in the region has been positively identified.

The US Army (PDF), former President Jimmy Carter, and Assistant Secretary of State Rose Gottemoeller have all recently confirmed that the only country in the Middle East that has deployed nuclear weapons is Israel. The Symington and Glenn amendments to foreign aid law specifically prohibit US aid to nuclear states outside the Nuclear Nonproliferation Treaty (NPT). Iran has signed. Israel hasn’t.

Congress can’t have it both ways on taxpayer funded sanctions and rewards. If gasoline imports indirectly support Iran’s nuclear ambitions, then $2.775 billion in cash for conventional US weapons and military technology clearly allows Israel to spend other resources on the development and deployment of its illicit nuclear arsenal.

Recently released CIA files long ago forecast that such an arsenal would not only make Israel more “assertive” but also reluctant to engage in bona fide peace initiatives. Cutting the massive and indirect US subsidization of nukes and forcing Israel to sign the NPT would go further in averting a nuclear arms race and conflicts in the region than targeting Iranian consumers at the gas pump. It would also demonstrate to the American public that the president and Congress, even under the pressure of AIPAC, won’t blatantly violate US foreign aid laws by publicly pretending Iran — rather than Israel — is the region’s nuclear hegemon.

Grant F. Smith is director of the Washington, DC-based Institute for Research: Middle Eastern Policy and author of the book “Foreign Agents: The American Israel Foreign Affairs Committee from the 1963 Fulbright Hearings to the 2005 Espionage Scandal.” (bron)

Dutch Foreign Minister Maxime Jacques Marcel Verhagen has pledged to lobby the EU member states to admit Israel to its ranks. Verhagen, who met on Tuesday with President Shimon Peres, said that it was important to him that Israel become a member of the EU because Israel succeeds in maintaining democracy, stability and freedom under extremely difficult conditions. (Jerusalem Post, 23 janurai 2008)

Parlementaire Assemblée van de NAVO 2007

De NATO heeft niet zozeer problemen met een nucleair Iran, maar wil Israël’s kernwapenarsenaal beschermen. In het verslag staat:

“Als Iran een kernmacht wordt, heeft dat vele consequenties. Allereerst zou het in het Midden-Oosten, toch al een van de meest explosieve regio’s ter wereld, kunnen leiden tot een domino-effect. Kritiek vanuit de Arabische wereld op Israël voor zijn vermeende nucleaire programma vormt een regelmatig terugkerend ritueel, maar de afgelopen veertig jaar heeft het al dan niet echt bestaande Israëlische kernwapenarsenaal er nog nooit toe geleid dat de Arabische landen zelf het nucleaire pad kozen. Een Iraanse bom zal hier verandering in brengen.”

Voilá. Een logisch redenerend mens zal hebben geconcludeerd dat, om het ‘domino effect’ in het Midden-Oosten de kop in te drukken, de bron van het gevaar of het ontstaan daarvan moet worden weggenomen. Dus de illegale kernwapens van Israël. De Arabische staten redeneren immers, en wie kan het ze kwalijk nemen: Israël mag, dan wij ook. Wat het gevaar van een Iraanse bom voor de NATO-landen precies inhoudt, is niet dat Iran, wanneer het kernwapens zou hebben, die ook zouden gebruiken, maar dat een Iraanse bom de ‘legitimiteit’ van Israëlisch kernwapenbezit zou ondermijnen. De NATO kan natuurlijk nooit stellen: alleen Israël mag van ons kernwapens hebben. Daarmee zouden ze hun eigen macht ondermijnen. Natuurlijk weet elke onbenul bij de NATO dat Israël kernwapens bezit, maar enkel en alleen omdat ‘de joodse staat’ dit (min of meer) niet toegeeft, en ook omdat ‘toevallig’ niemand op het idee komt om een AEIA-inspectie in Dimona af te dwingen, heet het dat Israël’s kernwapenarsenaal het evenwicht in het Midden-Oosten niet bedreigt. En wanneer dat wel het geval blijkt te zijn, moet die bedreiging niet worden weggenomen, maar volgen er sancties voor landen die met de vinger naar Israël wijzen. Ook al hebben die geen kernwapens, en ook al hebben die nog nooit een ander land aangevallen.

Palestinian researcher, Abdul-Nasser Farawna, stated Saturday that Israeli soldiers kidnapped 312 Palestinians, including dozens of teens, during the month of July.

Farawna added that the soldiers kidnapped 3372 Palestinians since the beginning of this year, among them dozens of women and children. Most of the kidnapped residents are from the West Bank, while hundreds were kidnapped during the war of Gaza. Farawna also said that the Israeli Navy kidnapped dozens of Palestinian fishermen in Palestinian territorial waters in the Gaza Strip. Yet, the researcher stated that July witnessed the least incidents of kidnappings as in comparison to previous months.

He also said that the Israeli army kidnaps Palestinians with the aim to harm different sectors of the society, including but not limited to harming the economy, social life, educational life, in addition to harming the health and psychological conditions of the residents by placing them under extreme conditions and torturing them during interrogation. Farawna added that there are hundreds of Palestinians who are still suffering from health and psychological issues due to abuse and torture they were subjected while imprisoned by Israel. (IMEMC)

1. -0% Palestijns land voor de stichting van de staat Israël.

2. -53% Volgens het officiele Verdelingsplan uit 1947 mochten de Palestijnen 47% van hun land behouden.

3. -78% Door het Israelische expansionisme bleef er slechts 22% over.

4. -82,4% Oslo Akkoorden (1993): Ehud Barak bood de Palestijnen 80% van de resterende 22% aan.

5. -92,6% Road Map (Camp David , 2000) en Ariel Sharon’s “Vredesplan”: Palestijnen werd aangeboden 42% van de 80% van de 22%: slechts 7,4% land mochten ze houden. En alleen op voorwaarde dat:

• de Palestijnen zich niet meer tegen Israël zouden verzetten;
• de Palestijnen hun recht op terugkeer zouden opgeven;
• de Palestijnen alleen mochten stemmen op door Bush en Sharon goedgekeurde kandidaten;
• de Palestijnen zich niet zouden verzetten tegen de bouw van de Muur;
• de Palestijnen zouden afzien van Jeruzalem als hun hoofdstad.

En nog steeds verspreidt Israël en de Nederlandse pro-Israël lobby het sprookje dat de Palestijnen ‘geen vrede wilden’ omdat ze het “genereuze” aanbod van Israël hadden afgeslagen.

Cijfers: Global Policy Forum www.globalpolicy.org

Israel had volgens het VN-Verdelingsplan 1947 al 25% Palestijns land gestolen. Maar zelfs van de resterende 22%, die de Palestijnen bereid waren te accepteren, wil Israel nog eens een aanzienlijk deel stelen, zo’n 40%. Waardoor van de 47% die de VN aan de Palestijnen gaf nog zo’n 13% over is.

13% van de 100% van het land waarop hun families vele eeuwenlang woonden. Met als gevolg dat een levensvatbare Palestijnse staat onmogelijk is en zal bestaan uit kleine enclaves omgeven door Israelische wegversperringen, zodat de Palestijnen niet vrij door hun land kunnen reizen. Deze terreur wordt politiek, economische en militair gesteund door het Westen.

De atheist Ben-Goerion, vader des vaderlands van de joodse natie, stelde in 1937: “Na de formatie van een groot leger in afwachting van de stichting van Israël, zullen we de verdeling van het land [door de VN] afwijzen en heel Palestina innemen.”

En na meer dan 60 jaar weigert Israël nog steeds aan te geven waar de grenzen van de zionistische staat liggen.