JERUZALEM - De politie in Israël heeft een kolonist aangehouden die bekend heeft dat hij twee Palestijnen heeft vermoord. De 37-jarige man heeft ook gezegd dat hij bomaanslagen heeft gepleegd op onder anderen professor Zeev Sternhell, vanwege diens kritiek op het Israëlische nederzettingenbeleid op de bezette Westelijke Jordaanoever.
Waarom hebben we hier opeens te maken met een moordenaar en niet met een terrorist? De NOS doet het idem dito. Hoe anders is de werkelijkheid wanneer het om Israël en/of joden gaat. De buitenlandse media hebben er geen probleem mee, die schrijven gewoon over “de Joodse terrorist” of “de Joodse extremist”. CNN en andere Amerikaanse corporate media schrijven ‘Joodse terrorist’ tusssen aanhalingstekens, dus die zijn er nog niet uit.
De ultrarechtse kranten in Israël, zeg maar de buren van dader Yaakov Teitel en andere extremisten, maken van de moordenaar een soort slachtoffer en bijna een volksheld, maar dat is niet verassend. Israël kent immers een traditie om joodse terroristen te vereren, met herdenkingen, monumenten en in speciale musea. De Jerusalem Post komt met een zielig verhaal over de getraumatiseerde familieleden van de moordenaar. U moet bedenken dat wanneer hij een Palestijn was geweest dan stond hun huis er niet meer, laat staan dat ze een stem en een meelijwekkend verhaal zouden krijgen in de JPost.
Nergens lees ik in onze Nederlandse commerciële massamedia over dat de nederzettingen met hun ultrarechtse bewoners (zwaarbewapend, met eigen milities) een goede broedplaats zijn voor joodse terroristen. En niemand die zich afvraagt waarom de terrorist pas na 13 jaar wordt opgepakt.
Maar wel in Israel zelf: Would Israel arrest a Jewish terrorist with only Arab victims?.
Het antwoord in het artikel is: redelijkerwijs niet. Die openheid is er in Israel omdat iedereen heel goed weet dat zij in een racistische staat wonen. Mensen die dat over Israel in Nederland durven te beweren worden meestal weggezet als gekken, ‘extreemlinksen’, ‘antisemieten’, ‘palestijnenknuffelaars’, etcetera.
“Experience - and statistics - show that Israeli law enforcement is remarkably lax when it comes to tackling violence against Palestinians. Twelve years ago, Teitel confessed to killing two Arabs and then took a break from such activity. Sure, he was detained for questioning after the murder of shepherd Issa Mahamra, but he was released due to insufficient evidence. As with many other cases of murder and violence committed against Palestinians, the story of the shepherd from Yatta and the taxi driver from East Jerusalem disappeared into oblivion - until Teitel returned and attempted to harm Jews, bringing the wrath of public opinion, the Shin Bet security service and the Israel Police down on his head.”
De man was verdacht, maar kreeg toch een wapenvergunning. Het waren ook maar Palestijnen. Niet verrassend is ook dat de man nu al geestelijk ontoerekeningsvatbaar is verklaard, volgens een politiewoordvoerder. Maar hoe gecalculeerd de opgepakte terrorist te werk ging wordt nergens vermeld. Ik heb het hier over de bomaanslag op de messiaans-joodse familie in de nederzetting Ariel. In de kranten lezen we dat een 15-jarige jongen ernstig werd verwond, maar meer niet. Uit nieuwsberichten in de Israëlische pers in 2008 blijkt dat de terrorist gebruik heeft gemaakt van poerim, een joods feest waarbij men elkaar lekkernijen schenkt. De terrorist had een pijpbom in een snoepmandje verstopt, en het gebruik is dat kinderen zo’n pakje openmaken en niet de ouders.
Time: Israel’s Messianic Jews Under Attack
But somebody disliked Ortiz and his beliefs enough to try to kill him and his family. By chance, Ortiz and his wife Leah were gone on March 20th when an unknown person dropped off a bomb disguised as a holiday gift package loaded with candy and chocolates. When Ortiz’s 15 year-old son Ami plucked off a chocolate, it detonated a bomb powerful enough to blow out all the apartment’s windows apartment and to be heard a mile away. The bomb was packed with nails, screws and needles. Doctors found over 100 pieces of metal embedded in the boy’s body by the blast, which sheared off the skin and muscle on his legs and chest. The teenager survived, but still faces six more operations of skin grafts and the removal of shrapnel from his eyes. Whoever did it, says Ortiz, knew “that we adults wouldn’t open up the Purim package — it would be the kids.”
Voormalig CIA-analist Ray McGovern spreekt over disinformatie, Iran en “faith-based intelligence”: verkregen informatie die niet te verifiëren valt en dus alleen maar geloofd moet worden. Zoals het geval was met de massavernietigingswapens in Irak. Dit is het laatste deel van een driedelige lezing, die alledrie hier te bekijken zijn.
McGovern stelt dat Israël niet de bondgenoot (ally) van de VS is, aangezien er dan sprake van een verdrag (treaty) zou moeten zijn. En die bestaat niet. Een verdrag tussen landen vereist ook internationationaal erkende grenzen. Maar die heeft Israël niet. Israël weigert tot op de dag van vandaag om zijn grenzen aan te geven.
bond de; m -en 1 verdrag tot onderlinge hulp en bijstand; verbond 2 vereniging 3 vakbond bond·ge·noot de; m,v -noten medestander, helper
Een alliantie of een bondgenootschap is een verdrag tussen staten, zakenpartners of individuen, omwille van een gemeenschappelijk voordeel.
Zonder verbond of verdrag bestaat een bondgenootschap niet. En wij hebben geen verdrag met Israël, waarin vastgelegd is dat wij Israël ondanks haar misdaden moeten blijven steunen. Noch dat wij nooit voor sancties zullen pleiten. Dus wanneer u in de media of van de minister mocht vernemen dat wij bondgenoot zijn van Israël, en dat daar allicht iets tegenover moet staan, zoals ‘onvoorwaardelijke steun’, dan wordt u simpelweg voorgelogen. Wij hebben geen verdrag met Israël, en zij niet met ons. Wij zijn niets aan Israël verplicht. Wel aan het internationaal recht, maar wanneer het om de nucleaire schurkenstaat Israël gaat, knijpen we altijd een oogje dicht.
In onze zogeheten “kwaliteitskranten” wordt royaal en eenzijdig bericht over het ‘Iraanse gevaar’, zo ook gisteren weer in Volkskrant . De bedoeling is om Iran te demoniseren als het gevaarlijkste land in het Midden-Oosten, en daarmee het Israëlische (nucleaire!) gevaar te verdoezelen. Met onafhankelijke berichtgeving heeft dat niets te maken. Kort: Iran heeft nog nooit een ander land aangevallen en Israël wel (denk ook aan de bombardementen op Syrië en Irak). Iran heeft geen nucleair arsenaal, en wil dat naar zeggen ook niet maken. Israël heeft een illegaal nucleair arsenaal met 100-200 kernkoppen, en ontkent het niet. Iran heeft het non-proliferatieverdrag ondertekend en Israël niet. Etcetera. En toch blijft de officiële werkelijkheid dat Iran een groot gevaar is in het Midden-Oosten, en Israël niet.
Iran test raket die Israël kan treffen
AMSTERDAM - Iran heeft maandag met succes zijn verst dragende raketten getest. De Shahab-3 en Sajjil-2-raketten kunnen een afstand van 2.000 kilometer afleggen, ver genoeg om Israël te kunnen treffen of Amerikaanse militaire bases in het Midden-Oosten en delen van Europa.
Israël bedreigt Iran, maar ook Europa
Over de slagkracht van Israël, die in onze “kwaliteitskranten” immer wordt verzwegen, kan Martin Levi van Creveld ons wel wat vertellen. Van Creveld is een Israëlier van Nederlandse komaf, en hoogleraar militaire geschiedenis aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem. In 2002 stelde hij, of beter, dreigde hij:
“We hebben enkele honderden kernkoppen en raketten om ze overal op te gooien, misschien zelfs op Rome. Met vliegtuigen zijn de meeste Europese hoofdsteden zelfs een doelwit. … Wij hebben de mogelijkheid de wereld mee te slepen als we ten onder gaan. En ik kan u beloven dat voordat Israël wordt vernietigd, we dat ook zullen doen.” (interview Elsevier 2002, nr. 17 - Engelse versie)
Dat herhaalde hij in een interview in de Jerusalem Friday in januari dit jaar:
“We possess several hundred atomic warheads and rockets and can launch them at targets in all directions, perhaps even at Rome. Most European capitals are targets of our air force.”
Bekend is dat de Israëlische Jericho-II raket, die kernkoppen kon dragen, 20 jaar geleden al 1500 kilometer ver kwam, en dus bijvoorbeeld doelen in Iran kon raken (overzicht rakettesten Israël 1953-2005). Maar het feit dat o.a. Iran al 20 jaar door Israël bedreigd wordt met atoombommen lezen we nooit in onze kranten. En tegenwoordig kan de Jericho-III al 4500 kilometer afleggen.
Van Creveld stelde onomwonden dat wanneer Iran echt geen kernwapens zou willen maken, het wel gek zou zijn. Ook dat Iran nooit een atoombom op Israël zou gooien, maar dat het hypen van de ‘Iraanse nucleaire dreiging’ erg belangrijk is voor Israël omdat het daarom wapens krijgt van Amerika en Duitsland (Washington Times 2007). En onze media helpen Israël daar enorm mee. De feiten publiceren, dat is lang zo belangrijk niet als de bewapening van onze bevriende schurkenstaat.
(Novum/AP) - Een Israëlisch universitair team mag vanwege Israëls nederzettingenbeleid op de Westelijke Jordaanoever niet meer meedoen aan een Spaanse innovatiewedstrijd op het vlak van zonne-energie. Dat heeft Spanje donderdag bekendgemaakt.
Het gaat om de ‘Universiteit van Samaria’, die gelegen is in de nederzetting Ariel, waar Joël Voordewind en andere christelijke politici overnachten, zonder gewetensbezwaren.
De 15-jarige Amira Alqerem (Al Karem) verloor op 14 januari dit jaar vader, broer en zus in Gaza door een Israëlisch bombardement op hun huis. Op 31 augustus jongstleden reisde zij met vrienden, medestanders en een team juristen naar het Internationaal Strafhof in Den Haag, om een aanklacht in te dienen tegen Israël. De aanklacht betreft moord op haar familieleden, oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Een opmerkelijke actie, maar niet voor de Nederlandse media.
Amy Goodman interviewt een voormalige Israelische minister. Bij Europese kritiek op het Israelische beleid gebruikt men “de holocaust”, en in de VS gebruikt men “anti-semitisme”.
Last week, Hamas sponsored a mass wedding celebration in Gaza, perhaps in an attempt to reverse its flagging poll ratings:
‘Nearly a thousand Palestinians celebrated marriage on Thursday night in a ceremony organised by Hamas in the north of the Gaza Strip.
Hamas dignitaries including Mahmud Zahar, one of the militant group’s top leaders, were on hand to congratulate 450 grooms who took part in the carefully stage-managed event.
“We are saying to the world and to America that you cannot deny us joy and happiness,” Zahar told the men, all of whom were dressed in identical black suits and hailed from the nearby Jabalia refugee camp.’
This seemingly innocuous event has formed the basis for the latest fabrication making the “pro”-Israel rounds: that many of the people getting married were pre-pubescent children. As one Daily Kos diarist fumed,
“The sad, inherently biased-against-Israel mainstream media reported on a great “celebration” in Gaza hosted by Hamas where over four hundred happy couples were married…
What no one seems to be reporting is the sick fact that most of the brides appear to be under the age of 10.”
The Daily Kos blogger is right -Ma’an News, Xinhua, the AFP and (briefly) the AP all covered the event without once reporting that the lucky brides were under 10 years old. Reasonable people might conclude from this that the brides were not in fact under 10 years old, but instead we are asked to believe that the mainstream media are so biased in favour of Hamas (bear with me) that they would either pass up the chance to further demonise an official US/Israeli enemy by ignoring the event completely, or else cover the wedding, reporting on even minor details like the colour of the bridegrooms’ suits (black, according to the AFP), without mentioning that the brides were young children.
To say that this stretches credibility would be an understatement, and indeed the evidence for the “child brides” story turns out to be non-existent. It boils down to this AP photo:
and this video:
both of which show that young children dressed up and took some part in the celebration, and neither of which suggest that those children were the actual brides. According to the AFP, the brides “shared none of the glamour” of the event and remained “among the audience”. Another account similarly reports that the brides “were hidden from the public’s view”, presumably watching the “performances by a men’s choir and child couples dancing” from the audience. In fact the children were probably flower girls – y’know, like you’d expect.
Once again, the Islamophobic right’s selective outpouring of apparent concern for the welfare of Muslim women and children turns out to be an attempt to propagandise for their oppressors. I realise “pro”-Israel propagandists have been finding it difficult lately, especially given Hamas’s increasingly explicit acceptance of a two-state settlement, but really, they’re going to have to do a lot better than this.
Hi. I was there. The girls are relatives, nieces etc. Dressed up having fun. Brides were in ther audience. its always like this. Hamas does enough terrible things without anyone having to make up nonsense about child brides…
I was there at the Wedding ceremony. We filmed the event. These young girls are NOT the brides. The brides are among the 5,000 or so audience. Where is your proof they are child brides. It is a cultural thing among the conservative Gazans to do things this way. It is grossly unfair to portray ordinary Gazan men in this way. Hamas does enough terrible things to write about without having to resort to making things up. The girls are having fun drssing up. Its been like that for years.”
Als ‘blaming the victim‘ om te lachen zou zijn, is hier een grappig voorbeeld in de Telegraaf vandaag, een van onze kranten die, wanneer het om de misdaden en mensenrechtenschendingen van Israël gaat, het blaming the victim-spel altijd braaf meespeelt: Hamas vuurt een paar raketten af, dus Israël legt Gaza plat en doodt meer dan duizend Palestijnen. Tja, eigen schuld. De Palestijnen stemmen op de verkeerde partij, dus gaan de grenzen dicht. Ook eigen schuld. In het filmpje dat de Telegraaf op zijn website heeft gezet zie ik iets heel anders dan ‘Paard botst op auto’. Ik zie namelijk een auto die op drie losgeslagen paarden inrijdt.
Waarom belangrijk nieuws in onze kranten? 1. Omdat het Israëliers betreft, en 2. omdat het homoseksuelen betreft. Uit de berichten spreekt verontwaardiging. Dat homo’s in Israël de laatste tijd meer en meer worden gediscrimineerd, bedreigd, vernederd, mishandeld en vervolgd, door extremistische joden. Schande! Inmiddels zijn honderden politieagenten op de zaak gezet en hebben de knesset en de hoogste rabbijnen de schietpartij unaniem veroordeeld.
De moord op Palestijnse kinderen door het Israëlische bezettingsleger daarentegen, is zelden tot nooit nieuws. Waarom dat is legde de hoofdredacteur van de Volkskrant Pieter Broertjes op 14 april 2007 in het Volkskrantkatern Het Betoog uit: “Sinds mensenheugenis schrijven kranten over het diepgaande conflict tussen Joden en Arabieren - en het schiet niet echt op. Met die ingredienten maak je geen spannende kranten. Zeker niet voor jonge lezers.” Spannend is het blijkbaar wel wanneer de Israëlische extremisten hun pijlen richten op homoseksuelen.
In 2008 werden in de Gazastrook alleen al 58 Palestijnse kinderen gedood. Het Israëlische leger doodde in Gaza in de eerste vier maanden (’Operation Winter Heat’) meer kinderen dan in het gehele jaar 2007. Het Office for the Coordination of Humanitarian Affairs van de VN rapporteerde de dood van ten minst 431 kinderen in Gaza tijdens Israël’s aanval tussen 27 december 2008 en 18 januari 2009.
Media-aandacht voor gedode kinderen (If Americans Knew 2004)
Gedode kinderen in 2004.
Rapportage Associated Press 2004: 22x meer Palestijnse kinderden waren gedood dan Israëlische. AP vermeldde 113% gedode Israëlische kinderen in zijn koppen en eerste alinea, en 15% over Palestijnse kinderen.
Rapportage Amerikaanse televisiezenders ABC, CBS en NBC in 2004.
Rapportage New York Times in koppen of eerste alinea’s in 2004.
Israël vindt dat Amerika zich niet moet bemoeien met bouwprojecten in Oost-Jeruzalem. Volgens premier Netanyahu is Jeruzalem de onverdeelde hoofdstad van Israël. De regering kan daarom bepalen waar wel en niet gebouwd mag worden, zei hij.
Netanyahu reageert daarmee op kritiek van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. De Israëlische ambassadeur kreeg in Washington te verstaan dat een particulier bouwproject in Oost-Jeruzalem onmiddellijk stilgelegd moet worden.
New York
Netanyahu weigert dat. “Stel je voor dat joden niet zouden mogen wonen in bepaalde wijken van Londen of New York”, reageerde hij.
De Palestijnen beschouwen Oost-Jeruzalem als de toekomstige hoofdstad van een Palestijnse staat.
De NOS zou de NOS niet zijn wanneer het niet zou ‘vergeten’ te vermelden dat Oost-Jeruzalem sinds 1967 door Israël wordt bezet. Dat dat wordt ‘vergeten’ in dit bericht is om de opmerking van Netanyahu te legitimeren, zoals de NOS altijd de Israëlische bezetting legitimeert. En om als nieuwsbron geloofwaardig te blijven worden zodoende Israël-kritische feiten verzwegen.
We moeten dus begrijpen dat “joden”, aldus Netanyahu, “bepaalde wijken van Londen of New York” bezet hebben - en dat geeft die “joden” het recht om daar grond af te pakken, bewoners uit hun huizen te zetten, en te bepalen wie er waar komt te wonen en wie niet. Kort geformuleerd: het Israëlische beleid van de etnische zuivering en judaïsering van Oost-Jeruzalem. En de NOS presenteert deze idiotie alsof het een legitiem argument is van de Israëlische regering.
“Stel je voor…”
Stel je voor dat de Duitsers Nederland (weer) zouden bezetten, en ons land met dezelfde bepalingen en maatregelen zou germaniseren. Dat wij jarenlang door de bezetter uit onze huizen worden gezet. Zou de NOS dan ook de Duitse argumenten daarvoor, zoals Lebensraum, legitimeren? Ik denk van niet, want welk gerespecteerd nieuwsmedium (dus niet de Telegraaf) wil er nu als landverrader en collaborateur de historie ingaan.
Foto november 2008: na 52 jaar werd de Al Kurd familie uit hun huis gezet om plaats te maken voor een joodse familie, die door een Israëlische rechtbank als rechtmatige eigenaar werd aangewezen. Stel je voor… wanneer een Palestijnse rechtbank zou besluiten om families in bijvoorbeeld Sderot, na de bezetting ervan, uit hun huizen te verdrijven met behulp van Palestijnse militanten…
